De ChristenUnie-jongeren van Perspectief laten het partijbestuur kiezen tussen een koers als ‘getuigenispartij’ of als ‘programpartij’. Een valse dilemma. Zonder program heeft de ChristenUnie immers nog nooit geopereerd. De vraag is in feite: hoeveel doet ‘getuigen’ ertoe, op politiek vlak? ‘Getuigen’ is daar, neem ik aan, het benoemen van een Bijbelse kijk op leven en samenleven: zien mensen die Jezus Christus volgen soms iets anders dan anderen?
De heer Kadijk (ND 16 mei jl.) wil juist nog meer dan getuigen: doel moet een christelijke staat zijn. Weg met de redenering ‘nu de meerderheid van ons volk onchristelijk is geworden, heeft een betoog vanuit een Bijbelse visie geen effect meer, dus: een christelijke partij moet niet streven naar een christelijke staat’. Inderdaad: wie voor christenen de opdracht ziet christelijke staten op aarde te vestigen, moet zich, lijkt mij, niet laten ontmoedigen door matige weerklank bij derden. Alleen: hebben christenen die taak, en hoe dan?
Streven naar christelijke staten, is dat de missie die Jezus zijn leerlingen meegaf: ‘Maak alle volken tot mijn leerlingen’? Missionaris Paulus sprak daarbij ook vrijmoedig ‘koningen en stadhouders’ aan. Zo werd de politieke realiteit van het Romeinse Rijk van binnenuit ter discussie gesteld door een beweging van christenen die opvielen door hun manier van leven en verwezen naar de Bron daarvan. Dat was hun getuigenis.
Enkel als iemand met een politiek relevante functie tot geloof kwam, kon voorzichtig enige politieke invloed merkbaar worden. Zo iemand kon besluiten nemen, mede ingegeven vanuit nieuwe, christelijke motieven. Maar het overgrote politieke effect van het evangelie was, dat een oorspronkelijk Joodse sekte als een gezwel onrustbarend doorwoekerde. Een sekte met een on-Romeins milde leefstijl en een vreemde, onkeizerlijke ‘Heer’. Dit getuigenis liet de ijzeren Romeinse hiërarchie doorroesten. Maar dat was niet het doel van de christenen zelf.
Eeuwenlang heeft Europa christelijke invloed ondergaan. Andere levensvisies kwamen daaruit voort: humanisme, liberalisme, socialisme. In dit palet kregen in Nederland ook christenen al anderhalve eeuw de kans om met een eigen program een plek in te nemen in onze partijendemocratie. Tegelijk heeft in deze periode ‘christelijkheid’ meer Nederlanders blijkbaar afgestoten dan aangetrokken. Mogelijk door vooroordelen, maar wellicht hebben wij, christenen, ook niet altijd een even ontspannen sfeer opgeroepen. In elk geval: een christelijke staat mag mogelijk gevolg zijn van een hoge positieve respons op het evangelie – als politiek doel kunnen christenen beter kiezen voor een inzet die beter bij het evangelie past. Zelfs als er slimme routes zijn om overheidsbeleid christelijk te stempelen, terwijl daardoor veel harten zich juist tegen het evangelie keren.
Harten winnen door leefstijl en boodschap: laten christenen dat vooral blijven doen. Wie daarbij politieke functies hebben: laten die ook hun diepere overwegingen voren brengen. Maar een ‘christelijke overheid’ (of staat) vereist in onze democratie nu eenmaal een fors percentage christenen in de samenleving. Tot politieke coups heb ik Jezus nooit horen oproepen, al was daar toch alle aanleiding toe. De enige grote politieke Coup was die van de aanwezigheid van de kerk en christenen zelf. Een oproep dat de ChristenUnie als politieke partij uit zou moeten zijn op een christelijke staat, lees ik vooralsnog als een oproep aan de christelijke achterban om een opvallende leefstijl te hervinden.
Moet de ChristenUnie dus verder als programpartij zonder getuigenispartij te zijn, zoals Perspectief opperde? Wie een bezielend politiek program wil schrijven, kan beter transparant zijn over diepere drijfveren, zeker als christen. Van die diepere drijfveren gaat op zichzelf weinig positief getuigenis uit. Maar juist door drijfveren concreet te maken in politiek relevante voorstellen ontstaan programma’s die een christelijk getuigenis kunnen onderstrepen. Zeker als ze nog politieke effect sorteren ook.
Beste Rob,
De brief van Robert en Mart was op persoonlijke titel en dus geen PerspectieF uiting.. Je ziet ook nergens op onze website of in onze uitingen de uitspraak die Robert deed terugkomen.
Groet, Maarten (bestuurslid van PpF, vice – voorzitter)
Wat onvolwassen toch, van die lieve Perspectievers! Oké, dat mag nog wel op hun leeftijd hoor.
Perspectief; doorzichtkunde, toch? Vergezicht, vooruitzicht, toekomst.
Nou dat laatste hebben ze gelukkig wel; een heel leven om er wat goeds mee te doen vóór zich!
En o wat zal politiek vanuit een christelijke visie dan als zoutend zout en lichtend licht kunnen zijn!
Dat je een boterham kunt eten en gelijk naar muziek luisteren, wisten ze al wel. Dat je een getuigenispartij kunt zijn en er gelijk een programma op na kunt houden, snappen ze dus ook wel. Trouwens zonder programma heb je niets in de aanbieding voor de kiezers ook natuurlijk. En ook dat snappen ze wel hoor.
‘zien mensen die Jezus Christus volgen soms iets anders dan anderen?’ schrijft Nijhoff.
Dat behoort als dag en nacht te schelen, zeg ik dan. Anders klopt er aan dat wandelen in het Licht iets niet.
Zou die meneer Kadijk [of dát nou samen gaat, ka en dijk, dat overzie ik niet zo hoor. Zou een ka op dijkhoogte niet te veel klimwerk kosten? En een dijk op ka-hoogte niet overlopen?] enfin, zou hij SGP zijn? Of is hij erg evangelisch en hebben ze hem verteld dat hij moet leren dromen van hoge idealen? Zich uitstrekken naar het schier onhaalbare, ziende op de oneindige God? Dat is een uitstekende instelling hoor! Maar houdt dat in de politiek wel voor jezelf, adviseer ik. Want in de oren van andersdenkenden komt het mateloos arrogant en betuttelend over als je laat merken dat iedereen zoals jij zou moeten worden.
Nijhof duidt daar reeds op met de woorden: ‘in deze periode heeft ‘christelijkheid’ meer Nederlanders blijkbaar afgestoten dan aangetrokken.’
In het politieke debat hebben we er immers de argumentatie op grond van herkenbare feiten voor, om anderen te overtuigen met ons mee te doen? Daniël, die het als banneling schopte tot 2e man in het grote rijk, zie ik niemand bekeren hoor. Wel had hij gewoon aantoonbaar gelijk, als hij zijn wijze woorden sprak. Hij had verstand met Goddelijk Licht bestraald. Kennen we dat gebed, uit die Psalmregel nog bij de CU? Daniël knielde zo elke dag drie maal voor zijn Schepper.
In de politieke arena is het m.i. dus niet de plaats om Christus te prediken, maar om Zijn waarheid [erkenning van feiten] uit te dragen en daar met Zijn wijsheid mee om te gaan in de besluitvorming.
Overigens moet je in de politiek, in de wereld dus, wel op leugenachtige weerstand rekenen van de slaven van de duivel. Daniël voerden zij ook listig aan de leeuwen om van hem af te komen. Dat gelukte alleen niet. Leuk hè? Wij hebben nog steeds diezelfde onveranderde God hoor!!
Roepen jullie ‘daar heb je die ben weer!’ als ik er aan herinner dat die door ons zo gewenste Christelijke staat er zeker komt? Binnen ruw geschat enkele decennia, denk ik achter vele zieners aan. Een Christelijke Wereldstaat zelfs. Met Christus dus zelf lijfelijk aan het hoofd! [met een hele zwik 1000 jaar met Hem mee regeerders, volgens Zijn Woord]
Vooralsnog ben ik het in een land dat zich m.i. bijkans in een vrije val bevindt, helemaal met meneer Nijhoff eens dat ‘juist door drijfveren concreet te maken in politiek relevante voorstellen, programma’s ontstaan die een christelijk getuigenis kunnen onderstrepen.’
Die behoren dan ook oorzakelijk politiek effect te sorteren ook!
Houdt er maar rekening mee dat als wij christenen ooit weg zullen zijn uit het leven hier en uit de politiek, dat de boel in de kortste keer rijp is voor pure duivelsregering hoor!! Onze opname wordt niet voor niets vaak als wegrukking (als voor een aanstormende trein) geduid.
Dat heeft, leerde ik, met die Bijbelse weerhouder uit 2 Thess. 2:6-7 te maken.
FSike0 , [url=http://zoliojiaolnj.com/]zoliojiaolnj[/url], [link=http://zmfgsaquqmqc.com/]zmfgsaquqmqc[/link], http://xykqhluuxlpt.com/