Het was een onderwerp van debat in de Tweede Kamer en sinds tien jaar is het de legale baan van prostituees. Ik heb het over prostitutie, het zich tegen betaling beschikbaar stellen voor seksuele handelingen. Nu het debat wordt gevoerd over het voorstel van wet betreffende regulering van prostitutie en het bestrijden van misstanden in de seksbranche, leeft de aandacht voor prostitutie, als maatschappelijk thema, weer even op. Zelf kon ik het onderwerp niet meer loslaten na een presentatie van Stichting de Haven, een organisatie die hulp biedt aan mensen die met prostitutie te maken hebben. Verschillende vragen dwalen daarbij door mijn hoofd. Dominant is de bizarre gedachte dat er in ons land groepen van (met name) vrouwen zijn die tegen eigen wil en betaling hun lichaam delen met iedereen die langs komt.  Met dit korte schrijven hoop ik bij te dragen aan de vorming van een goede visie op prostitutie en geef ik mijn opvatting over de wenselijkheid van het benoemde wetgevingsvoorstel.

In Nederland werken er naar schatting zo’n 30 000 prostituees.  Zoveel  mensen dus die tegen betaling seksuele handelingen verrichten. Sinds 1 oktober 2000 is prostitutie in Nederland legaal. Een argument voor de legalisatie van prostitutie wordt gevormd door de opvatting dat mensen vrij mogen kiezen hoe ze geld hun willen verdienen. Zelf ben ik echter van mening dat we prostitutie niet als een normaal beroep moet zien. Zowel de prostituee als de prostitutiebezoeker houden hun activiteiten maar liever voor zich. Prostitutie wordt terecht vaak als iets onwaardigs gekwalificeerd.

Wanneer ervan wordt uitgegaan dat prostitutie een beroep is waar mensen gewoon in vrijheid voor moeten kunnen kiezen, laten we dan een andere heel belangrijke vrijheid ook niet vergeten:  de vrijheid om te stoppen met prostitutie. Hieraan schort het echter helaas in veel gevallen, mensen worden gedwongen, bedreigd, gesmokkeld, beangstigd en afhankelijk gemaakt. Bovendien is er vaak veel schaamte bij prostituees over het beroep wat ze uitvoeren of hebben uitgevoerd. Hoe kan het zo zijn dat we hierin niet kunnen voorzien in de juiste hulp en bescherming?  Waarom zijn er in Nederland mensen die in door vergunningen gelegaliseerde panden dagelijks worden misbruikt? Laten we ervoor strijden, mensen een kans geven hun leven in te richten op een wijze die ze zelf zouden willen.

Vormt het wetsvoorstel betreffende de regulering van prostitutie en betreffende het bestrijden van misstanden in de seksbranche een stap in de goede richting? Ik denk het wel. Onder strikte voorwaarden kan registratie van prostituees ertoe leiden dat slachtoffers van mensensmokkel en andere misstanden niet meer legaal  het beroep kunnen uitoefenen. De registratie moet gepaard gaan met een nauwkeurig onderzoek  naar de achtergrond van elke prostituee. Handhaving in navolging van de wet moet de illegale gevallen ontmaskeren en zij die daar slachtoffer van zijn bevrijden uit hun situatie. Helaas zijn er ook nog nadelen en problemen. Heel zorgvuldig moet worden gekeken naar de privacy en een stroom van prostituees naar illegaliteit moet worden voorkomen.

Dat we te maken hebben met een complex probleem is duidelijk. Waarschijnlijk elke keuze die wordt gemaakt om het onrecht in deze branche te bestrijden heeft zijn nadelen en risico’s. Echter moet in debat gezocht worden naar de beste oplossing. Ook de prostituee zelf, hulpverleners en andere betrokkenen moeten deel zijn van hen die gaan beslissen over de aanpak. Elk leven wat kan worden getrokken uit de kluwen van prostitutie in onvrijwillige omstandigheden is grote winst. Vraag het maar aan hen die zijn ontsnapt, zij weten het.