De voorzitter van de SGP Jongeren roept vandaag in het Nederlands Dagblad op tot nauwe samenwerking tussen SGP en ChristenUnie. Een sympathieke oproep, maar niet realistisch voor wie beide partijen een beetje gevolgd heeft de laatste tien jaar.
Welk kabinet er ook komt, ik ben bang dat ik er niet enthousiast over kan zijn. Ik moet bekennen dat ik ook niet echt een favoriete coalitie heb, gegeven de huidige zetelverdeling. Als de huidige besprekingen uitdraaien op een minderheidskabinet van CDA en VVD met gedoogsteun van de PVV, hebben we een kabinet dat geen meerderheid heeft in de Kamer en per voorstel afhankelijk is van een rabiate partij. Want dat is een partij die zich uitspreekt voor het in de knieën schieten van relschoppers, het al dan niet deporteren van miljoenen Islamitische Europeanen, of het invoeren van een kopvoddentax in mijn ogen. En wie vindt dat er het beste geluisterd wordt naar de wil van het volk door een minderheidskabinet te formeren (met de grootste verliezer van de verkiezingen) mag mij dat nog eens rustig proberen uit te leggen. Waarom dan trouwens niet een kabinet van winnaars (VVD, PVV) met gedoogsteun van het CDA?
De echte middle of the road coalitie van de drie traditionele middenpartijen is in dat opzicht een oplossing. We kunnen echter wat mij betreft vaststellen dat het experiment van een kabinet met PvdA en CDA de afgelopen jaren in belangrijke mate heeft geleid tot wantrouwen, besluiteloosheid en af en toe krampachtige coalitiepolitiek. Laat staan dat zo’n coalitie dan nog de bindende kracht van een ChristenUnie moet missen! Men wantrouwt elkaar nog steeds en er gaat waarschijnlijk nog minimaal één normale verkiezingscampagne overheen (met een nieuwe generatie) voordat dit weer een realistisch alternatief wordt. Met alle spannende jaren van bezuinigingen en heroverwegingen is vertrouwen en overeenstemming over uitgangspunten toch een eerste vereiste.
Dan Paarsplus. In eerste instantie afgeketst, maar zonder dat ik de indruk had dat men het echt niet eens zou kunnen worden. Er leek sprake van ‘chemie’ (wat een tovermodewoord) en op hoofdlijnen ook van een gedeeld doel. In mijn ogen is dit nog steeds de coalitie die het meeste kans maakt op vier onafgebroken regeringsjaren.
De SGP Jongeren (en ze zijn niet de enige) zien deze coalitie als de verpersoonlijking van het kwaad. De vrijheid van onderwijs (artikel 23 GW), de ruimte voor gewetensbezwaarden en de bewegingsvrijheid van christelijke organisaties lopen gevaar bij dit liberale verbond. Dit risico zie ik ook en vergalt voor mij de pret over een hervormingsgezinde coalitie die eindelijk werk maakt van noodzakelijke economische hervormingen.
Voor de SGP Jongeren is de huidige politiek constellatie aanleiding om op te roepen tot samenwerking tussen de twee christelijke partijen om het genoemde gevaar te keren en ook (ik kan het niet anders noemen na lezing van hun oproep) de islamisering van Nederland te stoppen. Gezamenlijk zouden de twee partijen op grond van hun kennis op dit terrein tot ‘fatsoenlijke’ voorstellen kunnen komen.
Ik ben benieuwd wat dat voor fatsoenlijke voorstellen zouden kunnen zijn. Het enige voorbeeld betreft een preambule voor de Nederlandse Grondwet, waarin de waarde van het christendom voor Nederland wordt benadrukt. Ik kan daar niet tegen zijn, hoewel ik mij afvraag of een dergelijk voorstel kans van slagen heeft en wat dat bij zou dragen.
De twee partijen moeten vooral samenwerken waar ze elkaar vinden, maar mijn conclusie na het lezen van de SGPj oproep is toch vooral dat de partijen fundamenteel verschillen. De opvattingen van Wilders worden gerelativeerd met de opmerking dat hij toch jaren naar tevredenheid binnen de VVD heeft gefunctioneerd. Tja, dat hij een andere toon aanslaat is duidelijk, maar de opvattingen van de Wilders van nu lijken me relevanter dan die van de Wilders die sussende woorden sprak na 11 september 2001.
De principes van de partijen lijken fundamenteel uit elkaar te lopen als de ChristenUnie voluit kiest voor de vrijheid van het belijden van godsdienst en de SGP een minarettenmotie indient. Ik weet niet of dat ook een voorbeeld is van een fatsoenlijk voorstel, in dat geval vrees ik dat de samenwerking maar sporadisch van de grond zal komen.
De kans is reëel dat we een coalitie krijgen die ofwel de christelijke ruimte zal willen beperken (Paars plus) ofwel eerst de godsdienstvrijheid van Moslims zal beperken (een PVV gelieerde coalitie), christelijke vrijheden kunnen dan zomaar als ‘collateral damage’ worden beschouwd. De opdracht voor een christelijke partij lijkt me duidelijk, de komende vier jaar. Laat als christen en christelijke partij maar zien waarom godsdienstvrijheid waarde(n)vol is, wat je een in meerderheid seculiere samenleving te bieden hebt en dat er betere alternatieven zijn dan repressie of uitsluiting van een mensen op basis van geloofsovertuiging. En wat mij betreft steunen we dan elk fatsoenlijk voorstel dat daarbij past.
