Rutte wordt niet uitgenodigd voor de G20. Dat is balen, omdat tijdens deze top wordt besproken wie er in het bestuur van het IMF mogen blijven. Nederland heeft in dit bestuur momenteel een zetel, maar dreigt die kwijt te raken aan opkomende economieën, zodat landen als Brazilië en India meer macht krijgen. Daardoor wankelt volgens commentaren de Nederlandse internationale positie en komen de Nederlandse belangen in gevaar. Een kans voor de oppositie in de Tweede Kamer.
De herschikking van macht binnen het IMF is heel redelijk, de krachtsverhoudingen binnen de wereldeconomie veranderen immers ook. Dat Europa ten koste van Azië zetels inlevert lijkt niet meer dan logisch. Tegelijk mag Nederland wel op zijn strepen staan: Nederland is als grote middenmoter heel geschikt voor een bemiddelende rol tussen de grote en kleine landen. Een belangrijke eigenschap als je het eens moet worden over geld. Bovendien draagt Nederland als 16e economie in de wereld flink bij aan de kas van IMF. Rutte kan desondanks een moeilijke discussie tegemoet zien: hij heeft nog niet het internationale gezag dat Balkenende had opgebouwd.
De relevante vraag is echter wat we precies doen met die zetel, en breder: met al die internationale bestuursmacht. Welke belangen wil Nederland daarmee dienen? Bij het zoeken naar antwoorden op die vraag heeft Rutte het ook moeilijk: hij is afhankelijk van de PVV, die er voor gekozen heeft de Nederlandse traditie van internationale samenwerking over de dijken heen te gooien. Van de PVV hoeft Rutte dus niet veel input te verwachten. Van de rest van de Kamer des te meer.
Partijen die ‘niet gek, maar wel gouvernementeel zijn’ kunnen juist omdat de PVV het hier laat afweten invloed uitoefenen op het buitenlands beleid. Uiteraard mag de oppositie in ruil voor draagvlak in de kamer vragen om invloed op de aard van dit beleid. De Kamer zou er daarom goed aan doen een serie fundamentele debatten aan te gaan over wat nu precies het Nederlands belang is. Wat willen we binnen het IMF, waarom willen we aanschuiven bij de G20?
Daarbij lijkt het mij zinnig om Rutte te vragen in het buitenlands beleid expliciet de rol van Nederland als bemiddelaar in te vullen. Als economische en politieke middenmoter is Nederland geschikt voor die rol. Aan die rol is ook behoefte: bij de toenemende concurrentie tussen de VS en China, met als inzet de economische wereldmacht, is de kans groot dat kleinere landen weggedrukt worden door de invoerrechten, het valutabeleid en de politiek van de grote landen. Nederland moet daarom de waarde van internationale solidariteit benadrukken, en dat hoeft dan nog niet eens perse om geld voor ontwikkelingssamenwerking te gaan, al is dat natuurlijk ook belangrijk. Wat het kabinet tot nu toe over buitenlands beleid heeft gezegd ging vooral over Nederlandse eigenbelangen. Dat is legitiem, maar onvolledig. Nederland kan een grotere rol spelen dan het najagen van eigenbelang. De oppositie moet daarom het buitenlandbeleid van Rutte heroveren.
Dat Nederland niet uitgenodigd zou worden voor de G20-top was te voorspellen. Niet alleen zullen diverse landen moeite hebben met onze huidige regering maar de terugtrekking van de Nederlandse militairen uit Uruzgan terwijl de NAVO in de veronderstelling was dat er mogelijkheden waren, kon ook niet zonder consequenties blijven.
Met onze huidige regering, gesteund door de PVV (die het liefste ziet dat Nederland zich achter de dijken terugtrekt), hoeven we op internationaal gebied niets te verwachten. Als Nederland de zetel bij het IMF niet wordt afgenomen, heb je grote kans dat Rutte de zetel zelf ter beschikking stelt.
De huidige tendens is dat de Nederlanders, en dus de Nederlandse overheid, geen behoefte heeft aan internationale aangelegenheden. De gemiddelde Nederlander heeft geen behoefte aan het oplossen van de problemen van Griekenland, Spanje, Portugal of andere Eurolanden die hun begroting niet op orde hebben. Laat staan dat ze behoefte voelen op de bres te springen voor landen waar ze niet economisch aan gebonden zijn.
Dat krijg je als je mensen internationale samenwerking oplegt terwijl ze duidelijk hebben aangegeven daar geen zin in te hebben. Dan gaan de hakken in het zand.
@Edward
Je doet het voorkomen alsof internationale samenwerking een keuze is.
Dat is het naar mijn mening niet, het is een noodzaak, we kunnen het daarom niet even een paar jaar op de achtergrond plaatsen omdat men er geen zin in heeft.
Beste Hanneke,
De afgelopen kabinetten hebben de wens van de bevolking om een pas op de plaats te doen genegeerd. Met iedere stap die sinds Paars I genomen werd richting de Europese eenwording nam de weerstand onder de bevolking toe en dat legde men keurig naast zich neer. Pas op het moment dat de Nederlandse burger overweldigend “nee” zei tegen de Europese Grondwet ging er in Den Haag een belletje rinkelen dat de burger niet zo blij was.
Vervolgens heeft men daar niets mee gedaan en is de EU-grondwet alsnog onder een andere naam door ons strot geduwd. En nu zit men met de gebakken peren want volgens het CBS is nog slechts 22% van de Nederlanders een voorstander van de EU en is zelf 30% van de burgers bereid de uittredingsclausule in het Verdrag van Lissabon te gebruiken en Nederland af te scheiden van Europa.
De keuze is dus de internationale samenwerking nu op een lager pitje te zetten of straks een regering te krijgen die, onder druk van de burger, de internationale gemeenschap volledig de rug toekeert. En dat laatste is dichterbij dan iedereen denkt. Het feit dat de EC akkoord moet gaan met bepaalde paragrafen in het regeerakkoord, bijvoorbeeld, heeft alweer kwaaf bloed gezet bij veel Nederlanders, net als de verhoging van de uitgaven van de EU terwijl alle 27 lidstaten moeten bezuinigen en er zelfs 1 land aan life-support ligt. Ook het feit dat ruim 60% van de Nederlanders voor terugtrekking uit Uruzgan was en tegen iedere andere missie in Afghanistan en/of Irak is tekenend voor de veranderde houding van de Nederlandse burger tegenover de internationale gemeenschap.
Al sinds de oprichting van de EEG in 1957 heeft Nederland de kar getrokken terwijl dat eigenlijk niet verwacht zou kunnen worden van zo’n klein landje. We hebben voorlopig meer dan ons best gedaan, meer dan van ons verwacht danwel gevraagd had mogen worden. Nu mogen andere landen even hun beste beentje voortzetten terwijl wij aan het herstel van ons eigen land werken. En als de internationale gemeenschap het daar niet mee eens is, is er altijd die uittredingsclausule nog.
@Edward, dat ‘herstel’ bedoel je hopelijk met het oog op het afgebrokkelde verantwoordelijkheidsbesef, de verstopte open blik en de onderliggende morele armoede ‘van ons eigen land’?
@ Simon Frans de Vries:
Nee, morele armoede zoek ik eerder in landen met een Katholieke meerderheid waar men probeert het onderzoek naar seksueel misbruik in de Kerk te saboteren.
Met herstel bedoel ik onze economie. Daarmee bedoel ik de controle over ons eigen land terugkrijgen. En daarmee bedoel ik ook de prioriteiten verleggen.
Nederland heeft 4 jaar in Uruzgan gezeten en maar weinig voor elkaar gekregen. De kosten zijn enorm en de kosten om ons leger te laten herstellen van deze missie nog vele malen hoger. Als ons land nu aangevallen zou worden, worden we nog sneller in de pan gehakt als we normaal al zouden worden. Materieel en personeel zijn zo aan het eind van hun Latijn dat een simpele klus als een dijkbewaking waarschijnlijk zou mislukken (aldus Defensie zelf).
Tegelijk zijn er mensen in ons land die onder de armoede grens leven; die afhankelijk zijn van liefdadigheid en voedselbanken. Mensen die hun zorgverzekering niet kunnen betalen of hun huizen uitgezet dreigen te worden.
Probeer jij maar eens te verkopen aan deze mensen dat de inwoners van Uruzgan belangrijker zijn dan de eigen inwoners. Probeer jij deze mensen maar eens uit te leggen dat het belangrijker is dat de EU meer geld uit kan geven om ons leven nog meer te bepalen dan dat hun kinderen naar school kunnen.
We hebben geprobeerd samen te werken. We hebben alles gegeven wat van ons verwacht mocht worden en meer. En constant was het antwoord: “Het is niet genoeg. Het moet meer.”
Veel Nederlanders, waaronder ikzelf, hebben nu zoiets: “Het was niet genoeg? Doe het dan maar zonder ons”.