Dit blog had helemaal niet moeten gaan over de vraag of Mark Rutte christen is of niet. Toch zit ik daar nu mee. Hij moet namelijk passen in een van de volgende drie hokjes: katholiek, protestant of niet-christelijk. Mijn inziens was dit duidelijk ‘niet-christelijk’ maar Google weet het alsnog te verpesten. Zo staat in een artikel van het Reformatorisch Dagblad: “Ik ga weliswaar niet elke zondag naar de kerk, maar ik vind het wel belangrijk om met die dingen bezig te zijn.”

Maar omdat Rutte naar eigen zeggen nogal een twijfelaar is en het hem in dit geval ook beter uitkomt niet-christelijk te zijn, geef ik hem het voordeel van de twijfel.

Want met een katholieke vice-premier en een niet-christelijke premier hebben we de best denkbare combinatie. Uit een onderzoek naar de invloed van levensbeschouwing op managementopvattingen blijkt namelijk dat niet-christenen en katholieken meer mens- en commitmentgericht zijn dan protestanten*. In mijn eigen woorden: ze hebben meer dan protestanten oog voor mensen en ze vinden het belangrijker dat mensen positief betrokken zijn bij hun werk.

Dat is precies wat we nodig hebben. De staatsschuld moet drastisch verminderd worden en de grote vraag is ‘hoe’. Waar we vooral niet op zitten te wachten is een kabinet dat straks de staatsschuld netjes op orde heeft maar ondertussen onze kans op werk om zeep heeft geholpen. Inmiddels heeft het nieuwe kabinet in hoofdlijnen de bovenstaande vraag beantwoord en dat stelt me toch nog niet helemaal gerust.

Dat komt vooral door het antwoord van Mark Rutte op vragen van Alexander Pechtold tijdens het debat over de regeringsverklaring. Pechtold viel Rutte aan op de werkgelegenheidseffecten van het nieuwe kabinetsbeleid. Terecht vindt hij dat er veel te weinig banen bijkomen. Ruttes antwoord beviel me niet. Het kwam erop neer dat ze wel degelijk oog hebben voor de arbeidsmarkt omdat ze de staatsschuld terug brengen. Des te minder staatsschuld, des te beter voor heel Nederland en dus ook voor de arbeidsmarkt. Ik vond het te mager, te ontwijkend.

Rutte zou moeten ingaan op wat er in Nederland nodig is om voldoende banen te creëren en op wat het kabinet doet om te zorgen dat mensen een kans maken op werk. Het onderwijs is daarbij van het grootste belang, maar daarop wordt bezuinigd. Voor werkzoekers zijn de re-integratiegelden belangrijk en daar wordt ook op bezuinigd. Staat hun resultaatgerichtheid dit nieuwe kabinet dan toch in de weg om mensgericht te zijn?

*Van den Belt, Moret, 2010, Management en levensbeschouwing in Nederland, Barneveld: Beltom Advies