Onzichtbaarheid. Dat verweet men de ChristenUnie toen zij in het kabinet zat en ook nu ik via een masterclass en op lokaal gebied wat actiever ben voor deze partij, hoor ik wel eens berichten dat het mensen niet goed duidelijk is wat de CU doet. Als je, zoals vandaag, wilt dat mensen op je stemmen, is dat een groot probleem. Maar is het niet inherent aan de aard van de ChristenUnie als integere, inhoudelijke partij in het midden?
De kaderschool van de ChristenUnie verzorgde onlangs een mediatraining, waarbij natuurlijk de vraag centraal staat hoe je zo goed mogelijk zichtbaar maakt wat je doet. En hoe je voorkomt dat de zaak ontspoort. Als André Rouvoet een week voor de verkiezingen ingaat op de positie van homoseksuelen in de partij, dan heb je al snel de aandacht van de media. Zelfde verhaal als Arie Slob zijn mening geeft over het op de publieke omroep uitzenden van de pornofilm Deep Throat. Eerst maken ze een karikatuur van het standpunt en als je dat vervolgens probeert duidelijk te maken, zeggen ze doodleuk dat je je standpunt hebt genuanceerd. Je kunt zeggen: zo zitten de media in elkaar, wat kunnen wij hieraan doen?
Een incident dat katholieken nog vers in het geheugen ligt is de “hostierel” van een jaar geleden. Deze hype trof mij diep, omdat men vanuit de homobeweging en de politiek (PvdA, SP) openlijk ging oproepen om katholieke Missen te ontregelen. Aanvankelijk ergerde ik me aan het zwijgen van de ChristenUnie in deze hele episode en juichte ik Kamervragen van SGP-er Kees van der Staaij toe. Dit heeft de SGP, die blijkens haar Program van Beginselen van 2004 (pagina 25) nog steeds antipaaps is, ongetwijfeld katholieke stemmen opgeleverd. André Rouvoet ging pas op de kwestie in toen men hem hierom vroeg en antwoordde toen: het ontregelen van een religieuze eredienst is absoluut niet goed, maar dit is een zaak voor de rechter en niet voor de politiek. De huidige wetgeving volstaat om dit soort uitwassen te voorkomen en bestraffen, dus hoeft de wetgever (Tweede Kamer) niet in te grijpen. Dit is niet wat je als geëmotioneerde katholiek graag hoort, maar het is wel het enige correcte antwoord.
De tweede complicatie ligt dus in de nuance die de ChristenUnie eigen is en die tot gevolg heeft dat we regelmatig worden overschreeuwd. Ik zie regelmatig dat CU-politici hun taak als volksvertegenwoordiger serieus opvatten, dat ze capabel en scherp van geest zijn. Vervolgens denderen de lokale of nationale populisten (links bij de SP, rechts bij de PVV, in het midden bij D66) driemaal zo hard over het thema heen, stellen veel onzinnige vragen die lekker in het gehoor liggen en veel media-aandacht genereren, en dringen zo de rol van de ChristenUnie volledig naar de achtergrond. Moeten wij zielig in een hoekje gaan huilen of zelf ook populistische praat de wereld in gaan slingeren?
Tot slot valt mij wel eens op dat de integriteit van CU-politici zich ook tegen de partij kan keren. Stel dat de gemeente waarin je woont een casino wil bouwen. Als ChristenUnie ben je tegen gokken en dus tegen dat casino, maar dat het er komt is inmiddels al een feit. Vervolgens dient zo’n casino een volstrekt legitiem verzoek in voor het verstrekken van een of andere vergunning. Als je als CU-politicus juridisch-politiek gezien correct en integer wilt handelen, stem je voor die vergunning. Maar dan ben je in de ogen van de media en de burger al snel ook voor dat casino. Stem je tegen, dan doe je dat vooral met het oog op de media en “pest” je in feite de ondernemer die er inmiddels volledig op ingesteld is dat hij zijn bedrijf (in dit geval helaas een casino) mag exploiteren.
In al de genoemde gevallen pakte de invloed van de media negatief uit voor de ChristenUnie. Tijdens een mediatraining leer je om dit enigszins ten goede te keren, maar daar zit een grens aan. Opbieden tegen partijen (zoals de eerdergenoemde drie) die volledig gericht zijn op het genereren van zo veel mogelijk media-aandacht, zou voor de CU betekenen dat zij zichzelf verliest. De ironie is, dat juist de integriteit en degelijkheid van de ChristenUnie zorgt dat ze als partij lang niet altijd even zichtbaar is.
Toch denk ik dat de partij nog een slag kan maken in haar contacten met de media. Nee, we hoeven niet mee te hobbelen in de populistische hobby om bij elk media-incident Kamervragen te stellen of interpellaties aan te vragen. We hoeven niet mee te gaan in de gekkigheid van de huidige mediacratie waarin al geschreeuwd wordt om een spoeddebat als er ergens een homo wordt gediscrimineerd of een kerkdienst wordt verstoord. Maar we mogen best expliciet zeggen dat we blij zijn met wetten die homo’s en religieuze groepen beschermen en dat die wetten ook vooral gehandhaafd moeten worden. Voor zover de onzichtbaarheid verbonden is aan de kwaliteit van de ChristenUnie, moeten we dit niet willen veranderen. Maar je kunt jezelf ook te makkelijk de kaas van het brood laten eten.
Interessant stuk. Beroepshalve heb ik hier veel mee te maken. De gouden regel is dat je in principe precies kunt weten hoe de media reageren. Met andere woorden: als je, zoals jij schrijft, een week voor de verkiezingen zélf begint over de positie van de homoseksuelen binnen de partij dan weet je 1) dat de media dat gaan oppakken en 2) dat er in de achterban onrust ontstaat. Het betekent dus dat je in vrijwel alle gevallen zelf in de hand hebt wat er gebeurt; je maakt dus keuzes. Zelfs een crisis komt nooit helemaal onverwacht. Waarom doet een partij het dan toch? Waarom deed de CU dat vlak voor de verkiezingen van 2010? Waarschijnlijk omdat men hoopte met die actie bepaalde kiezers te trekken. Men wilde iets doen aan het imago. Dat was achteraf gezien een verkeerde inschatting, maar verschillende mensen binnen partij hebben daarvoor gewaarschuwd. Helaas is daar niet naar geluisterd. PR is een heel sterk communicatiemiddel, mits je het goed gebruikt. Je moet de consequenties van wat je zelf in het nieuws brengt goed overzien. Doe je dat niet, dan keert het instrument zich tegen jezelf.
Heb je als partij last van een links imago, terwijl je zelf vindt dat dat onterecht is (zie rapport Schipper)? Dan is het dus een kapitale PR fout om twee dagen voor de verkiezingen een links manifest te ondertekenen waar zelfs D66 niet aan meedoet. Als je dan de illusie hebt dat mensen zoiets nog rustig op inhoud gaan beoordelen dan realiseer je je niet hoe PR werkt.
Als politieke partij bepaal je voor een heel groot deel zelf wanneer, hoe en waarmee je in het nieuws komt. De CU is naar mijn mening teveel in het nieuws met onderwerpen die de partij geen goed doen. Goed bedoeld, maar het effect is niet onverdeeld positief. Dat kan anders en jouw artikel geeft daarvoor de goede richting. Ik zou daaraan toe willen voegen: Wees slimmer in het kiezen van de onderwerpen waarmee je in het nieuws komt en zoek alleen de publiciteit met een duidelijke mening die je niet achteraf weer moet uitleggen of nuanceren.
Ja… maar toch ook… nee. Ik bedoel: moet je zo’n Manifest waar je gewoon volledig achter staat, niet ondertekenen uit PR/ media-overwegingen? Als je serieus meent, als partij, dat dit kabinet hier een grove fout maakt, dan kan je de mensen die daardoor getroffen zijn niet in de kou laten staan omdat dit je qua imago goed uitkomt. Dat is precies het verschil tussen PVV/ SP en ChristenUnie, lijkt me, en dan ten positieve voor die laatste. De helft van mijn boodschap was dan ook dat je aan dit imago voor de helft niets kunt doen, tenzij je je integriteit ten grabbel gooit.
De andere helft, de helft waar je wél iets aan kunt doen: je banden met de media verbeteren, je standpunten beter voor het voetlicht brengen, niet gaan zitten draaien en murmelen over homoseksualiteit vlak voor de verkiezingen. Helder zijn helpt al heel wat. Ik vraag me af of er werkelijk beleid achter zat toen Rouvoet in juni 2010 over dit thema begon. Ik denk dat het gewoon een foutje was.
@Remco van Mulligen: Rouvoet is niet begonnen over de homokwestie vorig jaar, dat is bewust geagendeerd door het campagneteam met een interview in de Volkskrant. Dat wordt bevestigd door het evaluatierapport Schipper. Het rapport bevestigt ook dat deze kwestie verwarring heeft veroorzaakt en stemmen heeft gekost. Duidelijk voorbeeld van een PR fout.
Over het linkse manifest; je kunt als partij ook gewoon zelf de publiciteit zoeken met een heldere boodschap, om te voorkomen dat de enige boodschap die je communiceert is dat je bij het links pact hoort. Ik ben ervan overtuigd dat D66 precies vanwege die reden het linkse manifest niet heeft ondertekend. Pechtold’s strategie is duidelijk om een positie in het politieke midden te claimen en daarom heeft hij in de campagne meerdere keren afstand genomen van links en tegelijk zijn eigen kritiek op de regering duidelijk gemaakt. Met success kunnen we nu constateren. En dat is precies wat de CU ook had moeten doen volgens mij. Zo’n links manifest onderteken dat puur gericht is op de publiciteit zo vlak voor de verkiezingen is niet hetzelfde als gezamenlijk een mote ondertekenen in de Tweede Kamer zoals nu gezegd wordt. Dat is nu net het verschil tussen politiek bedrijven en PR.
@Rolf: Het succes van D66 valt te verklaren: dieper dan hun dieptepunt zo’n jaar of 4-5 geleden, konden ze amper nog zinken. Met een grappige man wat oppositie bedrijven en mensen naar de mond praten zonder belemmerd te worden door enige vorm van ideologie, is ook makkelijker dan wat de CU doet.
Verder ben ik het wel met je eens. Ik doelde vooral op het “foutje” van Rouvoet om een visie uit te dragen die anders was dan het bloedeloze compromis van de commissie-Cnossen. Wat Rouvoet zei, dat had gewoon CU-beleid moeten zijn, maar was het niet. Dat was het probleem. Ben het met je eens dat het onhandig is om in je campagne bewust een thema aan te gaan snijden waarop je een onbegrijpelijk standpunt hebt.
Dank je voor je interessante bijdrage. Ik heb zelf ook de indruk dat dit de reden is waarom we nu hebben verloren: mensen die voor de huidige coalitie zijn stemden niet CU omdat de CU er eigenlijk tegen is. Maar mensen die tegen de coalitie zijn, stemden liever partijen die heel duidelijk (en soms schreeuwerig) tegen alles waren, zoals de SP en D66. De ChristenUnie is soms iets te genuanceerd voor kiezers. Bijvoorbeeld wel tegen de bezuinigingen op de natuur (zoals ecologische hoofdstructuur), maar over cultuurbezuigingen heb ik CU-politici nauwelijks gehoord (waarschijnlijk omdat in ons eigen programma stond dat er op cultuur moest worden bezuinigd). Dan mis je net de uitgesproken linkse én rechtse kiezers. Maar het is wel goed.
Ik ben het wel met je eens dat het soms iets duidelijker kan. Ik heb bijvoorbeeld wel eens de indruk dat de CU heel genuanceerd het islamstandpunt verwoordt, om ervoor te zorgen dat we CU’ers met PVV-sympathie niet verliezen. Maar die PVV-sympathisanten stem je daar niet mee tevreden omdat ze doorhebben dat de CU nog steeds tegen PVV-beleid is, en de anti-PVV’ers win je niet omdat die niet doorhebben dat de CU tegen PVV-beleid is. Wees dan gewoon meer als Pechtold en zeg dat je het PVV-beleid verschrikkelijk vindt. Punt. Bereik je denk ik meer mee.
@Aletta: Waarom moeten wij als ChristenUnie zeggen dat we “het PVV beleid verschrikkelijk vinden”? Welk beleid? En moeten we dat dan ook van iedere andere partij vinden?
Het lijkt me beter om uit te gaan van je eigen standpunten, die duidelijk te communiceren, samen te werken met partijen die over bepaalde standpunten hetzelfde denken en debatteren met partijen die daar anders over denken. Zo werkt dat in onze parlementaire democratie.
De CU-voorlopers hebben ook jarenlang hun afschuw van het communisme uitgesproken. Dat schept wel duidelijkheid. Dus waarom niet hetzelfde doen bij populisme?
De SGP is compromisloos en vasthoudend in de leer. Een helder geluid! CU wil graag meedoen aan de macht en is gaan schuiven. Dat moet een ideologische partij niet doen.
Verder sterven er meer kiezers dan er nieuwe worden geboren voor de Christelijke Partijen.
Kardinale fout die je maakt in de analyse: never blame the media! Iedere partij moet dealen met de media, CU ook. Het is niet hoe de media met de CU omgaat, maar altijd andersom.
Kan je concrete plekken aanwijzen waar je vindt dat ik de schuld afwentel op de media?
@Remco van Mulligen: Communisme was/is een ideologie en staatsvorm. Populisme is veel meer een manier van politiek bedrijven. Het is niet mijn manier, maar populisten voelen vaak wel haarfijn aan wat er bij het volk leeft. Als een populistische partij heel veel succes heeft dan zegt dat net zoveel over de andere politieke partijen. Als politieke partijen niet in staat zijn om de PVV te bestrijden op inhoud en niet verder komen dan “ik keur populisme af” dan is dat een teken van onmacht. Ook degenen die de PVV bestrijden met loze kreten als “gevaar voor de rechtsstaat” maken zich schuldig aan populisme.
@Remco van Mulligen: Bird heeft duidelijk je artikel niet gelezen en probeert hier ongegeneerd reclame te maken voor de SGP.
@Rolf: Met je eens dat je méér moet doen dan roepen dat de PVV stom is of een bedreiging voor de rechtsstaat. Maar dat populisme iets anders is dan communisme, is nog geen argument dat het laatste wel hard afgewezen kan worden en het eerste niet. Een halve eeuw geleden al, bij de opkomst van de Boerenpartij, wees ds. Velema op de gevaren van dergelijke populistische politiek. Juist omdát het geen inhoud heeft. Hij gooide (erg leuk) trouwens de BP en D66 op één hoop als ledig populistisch gezwets. Communisme gáát tenminste nog ergens over zou je kunnen zeggen. Met communisten kan je in debat. Met populisten is een zinnig gesprek onmogelijk. Maar ik heb de indruk dat ik nu wat offtopic raak.
Ps.: ik vroeg Bird niet voor niets om mijn artikel er eens bij te nemen en voorbeelden aan te wijzen
@ Rolf
De PVV is maar een voorbeeldje. Mijn punt is dat als ideeën lijnrecht tegen jouw gedachtegoed ingaan (bijvoorbeeld Wilders’ ideeën over het verbieden van de Koran) je daar duidelijk over mag zijn en dat je ook best mag zeggen dat je het wat dat betreft eens bent met de linkse partijen. Dat geldt voor andere dingen net zo goed, de CU mag ook duidelijk zeggen wat ze vindt van de abortusstandpunten van D66, om maar een voorbeeld te noemen.
Je hebt gelijk dat altijd reageren op Wilders niet goed is (in mijn ogen krijgt de PVV veel te veel aandacht). Waar het me om gaat is dat je niet altijd krampachtig een middenpositie hoeft te zoeken om maar duidelijk te maken dat je niet bij het linkse blok hoort. Want dat gaat ten koste van de duidelijkheid.
@Aletta: Dan zijn we het eens
Behalve over je laatste zin
Duidelijk maken dat je niet bij het linkse blok hoort is in de communicatie voor de CU namelijk heel erg belangrijk. Of misschien beter gezegd; vermijden dat de achterban het gevoel heeft dat je liever bij het linkse blok hoort. Het belang daarvan is door de laatste verkiezingen wel aangetoond.
Dat heeft niets te maken met krampachtigheid, maar met zorgvuldig communiceren. De vergissing die veel mensen maken is dat het bij communicatie alleen om de inhoud gaat. Dat is niet het geval. D66 heeft heel erg duidelijk gemaakt dat ze tegen Wilders zijn maar ook dat ze niet bij het linkse blok willen horen. Dat doen ze heel knap. Inhoudelijk ben ik het erg oneens met ze, maar politiek en communicatief gezien is Pechtold geniaal.
icJgpC hscyinatzzjc
pAtGET , [url=http://ebgxokdzbbwp.com/]ebgxokdzbbwp[/url], [link=http://txyodyzxmmrs.com/]txyodyzxmmrs[/link], http://qoukzfhyasiy.com/
9oisz4 uctmrfhfjqaz
7OqCAF , [url=http://paglzknlvhnm.com/]paglzknlvhnm[/url], [link=http://qwxuposnwivr.com/]qwxuposnwivr[/link], http://swbxetpgcsqr.com/