Journalisten en politici hebben een belangrijke taak in onze democratie. Zij worden ervoor betaald om bepaalde kwesties tot op de bodem uit te zoeken en ons daarover te informeren (journalist) of daarover besluiten te nemen (politicus). ‘Gewone’ burgers hebben niet de tijd om zich in al die zaken in te lezen, en zijn dus deels afhankelijk van het oordeel van mensen in wie zij vertrouwen stellen: zij betalen de media, en kiezen de volksvertegenwoordigers. Dat vertrouwen wordt beschaamd wanneer journalisten of politici deze taak niet naar behoren uitvoeren. En dat daar is in mijn ogen veel te vaak sprake van.
Journalisten en politici zijn professionals. Dat wil zeggen: ze zijn van beroep journalist of politicus. Dat lijkt een overbodige toevoeging. Ik bedoel ermee te zeggen dat zij niet iets anders zijn: een journalist is (uitzonderingen daargelaten) geen milieuwetenschapper, geen antropoloog en geen verkeersdeskundige. Terwijl een journalist wel geacht wordt te publiceren over milieu, ontwikkelingssamenwerking en files, en met dergelijke publicaties ook invloed heeft. En een politicus is (opnieuw: uitzonderingen daargelaten) geen criminoloog, geen arts en geen econoom. Terwijl een politicus wel wordt geacht beslissingen te nemen over straffen, gezondheidszorg en koopkracht, beslissingen die verstrekkende gevolgen kunnen hebben.
Zoals wij voor het vormen van onze mening vaak moeten vertrouwen op het oordeel van journalisten en politici, moeten deze mensen vaak vertrouwen op het oordeel van wetenschappers. Dat neemt natuurlijk niet weg dat zij de wetenschap kritisch moeten benaderen, zoals ook burgers hun journalisten en vertegenwoordigers kritisch benaderen. (Dat geldt zeker wanneer wetenschappers elkaar tegenspreken.) Maar: politici en journalisten verkwanselen hun taak wanneer zij onbeargumenteerd wetenschappelijke resultaten naast zich neerleggen. En daarvan zie ik teveel voorbeelden. Omwille van de lengte van dit artikel geef ik er slechts één.
“Als 18-jarige thuiswonende heb je de wetenschap achter je staan als je vanuit je luie stoel wat mensen aan flarden schiet en je ouders bezorgd naar jouw computerscherm staan te kijken. Je kunt ze geruststellen. Bij jou kan het echt geen kwaad.” Aldus een sarcastische redacteur André Zwartbol, afgelopen week in het Nederlands Dagblad. Hij schrijft dit artikel natuurlijk naar aanleiding van het drama in Alphen. Na zo’n gruweldaad steekt altijd de discussie de kop op over de vermeende invloed van gewelddadige computerspellen. Deze relatie is al vaak onderzocht. En, zoals Zwartbol zelf al schrijft, een oorzakelijk verband is nooit aangetoond. Wetenschappers zeggen dan ‘bewijzen ontbreken’. Uit de reactie van Zwartbol op die formulering, blijkt dat hij van wetenschap weinig kaas gegeten heeft: “Maar het heeft ook iets verhullends, als wetenschappers zeggen dat bewijzen ontbreken. Alsof je ze hoort denken: er is meer, maar daar ga ik niet over.” Dat is natuurlijk onzin. Wetenschappers zijn als het goed is altijd voorzichtig. Wat zij bewezen hebben is waar, totdat het tegendeel wordt bewezen. Het staat Zwartbol natuurlijk vrij zelf onderzoek te doen het verband wél aan te tonen. Maar totdat hij dat gedaan heeft, heeft hij geen enkel recht van spreken. Dan is het slechts zijn onderbuikgevoel op basis waarvan hij hier (impliciet) de stelling poneert dat gewelddadige games moeten worden aangepakt. Maar ik betaal (met mijn abonnementsgeld) de heer Zwartbol niet voor het ventileren van zijn onderbuikgevoelens; die heb ik zelf ook wel.
Dit geldt evenzeer voor politici, ook die van mijn eigen partij (in het verleden pleitte Arie Slob voor een verbod op gewelddadige games). Natuurlijk is het voor mij als geschokte burger zo klaar als een klontje wanneer ik de kop lees ‘Tristan speelde Call of Duty’: ‘Verbieden die handel, dat spel is verantwoordelijk voor moord!’ Ik ben immers wanhopig op zoek naar verklaringen voor zo’n onbegrijpelijke daad, en heb geen tijd mij te verdiepen in allerlei wetenschappelijke studies. De grootste fout die de politicus dan kan maken, is denken: ‘Mijn kiezers zijn geschokt, zij willen dat de games aan banden worden gelegd, ik vertegenwoordig hen, dus laat ik maar meteen een wetsvoorstel indienen dat dat regelt.’ Alstublieft dames en heren parlementariërs, doe dat vooral niet. Juist door zulk handelen daalt het vertrouwen (of althans: mijn vertrouwen) in u. Neem afstand, neem tijd, doe onderzoek, en kom dan tot een afgewogen beslissing. En houd mij tijdens dat proces op de hoogte van uw bevindingen, zodat een besluit dat ingaat tegen mijn onderbuikgevoelens niet voor onbegrip en daarmee voor verwijdering zorgt. Dáár heb ik u voor gekozen.
Natuurlijk zijn er verschrikkelijk veel kwesties waarbij de wetenschap niet het pasklare antwoord heeft. Natuurlijk is er voor journalisten en politici alle ruimte voor morele afwegingen die wetenschappers niet maken. Natuurlijk moeten journalisten en politici volkse sentimenten zoals de mijne serieus nemen. Maar als puntje bij paaltje komt verwacht ik van een journalist dat hij mij en mijn onderbuikgevoel niet naar de mond praat (hoe prettig ik dat ook vind), maar dat hij mij kundig informeert, zodat ik mijn gevoel kan toetsen. En wanneer een politicus moet stemmen, verwacht ik dat hij dat niet doet op basis van een in alle hevigheid oplaaiende volkswoede. Zolang ik aan de kant van de woedende burgers sta lijkt dat misschien een goede zaak, maar wanneer ik plotseling het object zou worden van die woede (stel dat ik mijn gezin onderhoud met het ontwerpen van gewelddadige games…) is het te hopen dat een politicus die woede op zijn merites beoordeelt.
Journalisten en politici zijn niet voor niets professionals.
Zwartbol liet zich inderdaad even gaan. En daar zou dan een rectificatie of hoofdredactioneel commentaar op moeten volgen – al ging dat laatste volgens mij over de naam van de dader.
Enfin. Je pleidooi is OK. Politici moeten heden ten dage hip zijn, snel reageren, de volksemotie proeven etc. Terwijl het gaat over een hele grote verantwoordelijkheid: het besturen van een land met plusminus 17 miljoen mensen.
Los daarvan ben ik zo nu en dan een minimalist: als kinderen alleen sport- en andersoortige spellen zouden spelen die meer aansluiten bij wat ze dagelijks doen – en dat is niet oorlog voeren en moorden – dan vermoed ik dat het kan helpen de agressiviteit die bij sommigen speelt, te verminderen. Maar dat heb ik dus niet onderzocht. Misschien zijn die gewelddadige spellen zelfs juist de oorzaak van een grotere mate van constante sacherijnigheid, vaak in combinatie met een enigszins liefdeloos persoonlijk leven.
Om eerlijk te zijn, ik heb ze ook gespeeld, die spellen. Al kwam ik er wel snel achter dat ze allemaal op elkaar lijken, en dat het enige doel is de vijand te verslaan, af te knallen. Maar praktisch nooit onschuldige burgers neerschieten.
Wat wel gebeurt bij Carmageddon (ik lees hier ineens niet alleen Armageddon & Car in maar ook Carma) waarin je op een parcours in een brute auto mensen plat mag rijden voor punten.
Gelukkig staan er sinds een bepaalde tijd ook leeftijdscategorieën op, net zoals bij films.
Hugo schrijft: ‘Wat zij bewezen hebben is waar, totdat het tegendeel wordt bewezen’
Terwijl Hugo vindt dat sommige journalisten en politici weinig kaas van wetenschap hebben gegeten, kan hij er zelf ook wat van.
Een betere (voorzichtigere) formulering zou zijn: ‘iets is het meest waar of wordt voor waar aangenomen als hiervoor gegronde bewijzen zijn die vooralsnog niet gefalsifieerd zijn.’
Hugo heeft wat mij betreft iets te veel vertrouwen in de wetenschap, en dan met name in de sociale wetenschappen. Het lijkt evident dat er zwaartekracht bestaat, althans, het lijkt overeen te komen met de wet die er voor staat, en er is nog geen tegenvoorbeeld gevonden.
Met sociale wetenschappen is het vele malen ingewikkelder. Deze zijn gebaseerd op statistiek en proberen door correlaties en significanties relaties tussen verschillende entiteiten te leggen. Maar omdat dit altijd gaat over mensen, unieke individuen, is het wel mogelijk om van groepen mensen een indicatie te geven maar is het onmogelijk om van die indicatie weer terug te gaan naar het individu. Als er bijvoorbeeld wordt aangetoond dat als mensen vroeger gepest worden er een significant verband is met suïcidale neigingen, dan kan je niet aan iemand vragen die vroeger gepest is maar geen suïcidale neigingen heeft waarom hij geen suïcidale neigingen heeft. Het individu onttrekt zich altijd aan het gemiddelde, zelfs aan een deviatie, juist omdat het individu uniek is.
Bovendien kun je met statistiek niet oneindig entiteiten met elkaar in verband brengen, dat heft iedere correlatie op; maar menselijk handelen bestaat juist uit oneindig veel entiteiten.
Wat mij betreft is er dan ook een overwaardering van sociale wetenschappen, en met name statistiek, voor het voeren van besluiten en opinies.
Laatst ging er een filmpje rond op Youtube van een PVV tweede kamer lid. Zij lag onder vuur nadat zij een aantal statistische rapporten over herintegratie van criminelen min of meer naast haar neerlegde. Hoewel ze het zelf misschien niet door had, legde ze naar mijn idee een belangrijk probleem van statistisch onderzoek bloot.
Hugo lijkt bovendien te geloven in onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek; hij zegt dat onderbuik gevoelens daarin niet meetellen. Dit is twijfelachtig. Iedere vorm van kennen veronderstelt een kenner. Ookal kan de methode min of meer objectief zijn, de interpretatie is nooit objectief. Een wetenschapper gebruikt altijd zijn onderbuik, of common sense.
Ik wil natuurlijk niet beweren dat journalisten en politici zonder argumenten zomaar van alles kunnen zeggen, maar als het op mensen aankomt kan een goede argumentatie vanuit de onderbuik soms meer waard zijn dan één of andere statische analyse. Dus hoewel er een statistische relatie zou kunnen zijn tussen gewelddadige games en gewelddadig handelen, zegt dit in principe maar weinig over het individu die in Alphen dit drama stichtte, en zeker heel weinig over al die mensen die wel gewelddadige games spelen maar niet gewelddadig zijn. Het betekent dus ook dat als deze statische relatie ontbreekt, we niet meteen kunnen zeggen dat deze games helemaal geen invloed hadden op de dader van het drama. We weten het simpelweg niet. Geen goede reden dus om die spelletjes te verbieden, maar ook geen goede reden om iemand die dat oppert af te blaffen met het feit dat hij geen wetenschappelijke onderbouwing heeft.
Men kan zich trouwens ook afvragen of journalist en politici professies zijn. In ieder geval niet in de klassieke zin van het woord. Zo heb je voor beide geen formele opleiding nodig (zoals artsen) en is het een vrij beroep (iedereen kan het in principe worden).
Je artikel is wel goed, maar ik huiver ook bij de gedachte dat wij ons alleen maar mogen leiden door dingen die de wetenschap heeft bewezen. Dat leidt tot een soot verabsolutering van de wetenschap, alsof een wetenschappelijk bewijs altijd vaststaat. Nee dus. Er zijn legio voorbeelden van wetenschappelijk ‘bewijs’ dat later achterhaald bleek. Zo blijkt er nu een Amsterdammer te zijn, de Iceman, die zijn autonome zenuwstelsel en immuunsysteem kan controleren en beïnvloeden. Tot voor kort verwees de wetenschap dat naar het rijk der fabelen. Nee, die wetenschappers, ik vertrouw ze niet. Vooral niet sinds ze verkondigen dat ze zoiets als de Big Bang en het onstaan van leven uit niets kunnen verklaren. Ik vertrouw de wetenschappers niet die wel uitpluizen waarom moeders hun pasgeboren kinderen doden, maar niet willen onderzoeken wat dat betekent als het een paar maanden voor de geboorte gebeurt.
Ook het omgekeerde is waar. Onderbuikgevoelens moeten soms tot actie leiden. Dat heet eigen verantwoordelijkheid. Hetzelfde geldt voor processen en procedures die wij met elkaar, vaak gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, hebben vastgesteld. Daardoor kan een directeur van het Hofnarretje zich verschuilen achter het argument dat hij zich heeft gehouden aan alle protocollen, procedures en voorschriften. Jaja, denk ik dan.
Im not worhty to be in the same forum. ROTFL
ADc1PP , [url=http://yvuaitmqwbnl.com/]yvuaitmqwbnl[/url], [link=http://jtfmthgqcuxj.com/]jtfmthgqcuxj[/link], http://acivjjcjmjwp.com/
4LBb1u , [url=http://aoukywjxgsae.com/]aoukywjxgsae[/url], [link=http://dcbhdeufnfuh.com/]dcbhdeufnfuh[/link], http://gstkgvuixerm.com/