Ik heb lang nagedacht over het onderwerp van mijn eerste blog voor Opunie. Deze blog moet goed zijn, moet de toon zetten en de lezer doen verlangen naar meer. Nu is elk begin moeilijk. Het is mij nog niet helemaal duidelijk wat er nu precies van mij verwacht wordt en daarnaast weet ik zelf ook nog niet helemaal wat ik met deze blog wil. Inspringen op de actualiteit, een luis in de pels zijn van Haagse politici of de stem zijn van het rebelse geweten binnen de partij? Tja, alle drie wel denk ik. En toch knaagt en wringt er iets, nu al. En dan is de eerste blog nog niet eens geschreven.

Naar aanleiding van de discussie over CDA-staatssecretaris Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyliner, wilde ik in eerste instantie over de dubbele paspoortkwestie schrijven. Dat de loyaliteit en integriteit van mensen met een tweede paspoort in twijfel wordt getrokken is mij al jaren een doorn in het oog. Loyaliteit dwing je niet af door het opgeven van een nationaliteit. Die win je door het incorporeren van die nationaliteit. Dat ook de ChristenUnie zich schuldig heeft gemaakt aan dit rechts naïeve populisme, is betreurenswaardig. Juist christenen zouden moeten weten dat grenzen een teken zijn van menselijk falen; het is ernstige gebrokenheid om de mens aan de andere kant van een (kunstmatige) lijn niet de hand te kunnen schudden. Wij zijn burgers van de hemel, dat papieren reisbewijs heeft niets met onze echte identiteit van doen. Een ID-kaart definieert niet onze cultuur noch onze principes.

Sterker nog, als christen ben ik liever wereldburger dan Nederlander, heb ik liever dertig nationaliteiten dan één. Proef alle culturen en behoud het goede.
Er is geen één Nederland, er is een Nederland dat constant in beweging is, dat constant verandert, evolueert en degradeert, dat veelzijdige stukje aarde, dat is het Nederland waar ik bij hoor, dat is het Nederland dat ik dien, dat is het Nederland dat mijn loyaliteit verdient… Niet het Nederland dat zich achter modderige dijken opsluit en zich verschuilt onder een grijs wolkendek van zelfingenomen egocentrisme. Grenzen stellen is prima, maar met symboolpolitiek is niemand gebaat – dat stoot slechts af en vergroot het onderscheid, daar waar we polarisatie zou moeten verkleinen. Je bent dat waar je, je het meest thuis voelt. Maak de vreemde tot je broer.

Dit gezegd hebbende, ben ik nog niet tevreden. Voel ik me nog even moe en lusteloos. Gisteren zat ik in de kerk en luisterde naar een preek over blijvende littekens. Hoewel de preek sterk begon, ging ik toch teleurgesteld weg. Zoals gewoonlijk werden de vragen wel gesteld maar bleven de antwoorden uit. Opeens vroeg ik me af of ik überhaupt wel eens door een preek geraakt was. Wanneer ben ik nou echt enthousiast en energiek uit een dienst gekomen? Ik kon me de laatste keer niet meer herinneren. Het lijkt soms wel alsof predikanten en voorgangers zichzelf niet meer geloven. Ik kniel, buig en bid, maar de berusting en gelatenheid overheerst.

Datzelfde gevoel overvalt me nog meer als ik naar de politiek kijk. Deze samenleving doolt en zoekt. Zij schreeuwt om een leider en een rolmodel, smeekt om antwoorden op het onbestemde hier en nu. Maar die stem, die leider blijft uit. Populistische eendagsvliegen wisselen elkaar af en aan en terwijl het electoraat van links naar rechts schuift, draait de aarde verder zonder dat er ook maar iets verandert. De jaren Balkenende hebben de politiek kleurloos gemaakt, het debat gereduceerd tot cijfertjes. De regering had geen verhaal, ‘waarden en normen’ en ‘fatsoen moet je doen’ waren holle frasen met een premier die meer enthousiasme voor sportauto’s dan voor mensen opbracht.

De regering Rutte stemt mij nog triester. Nederland gaat een koude kille winter in, met vieze politieke spelletjes, geheel ontaarde xenofobie en een verheerlijking van het materiële kapitalisme die niet minder dan weerzinwekkend is. Lees het regeringsakkoord. In de strijd tegen mensenhandel worden illegale prostituees als ‘overlast gevende criminelen’ zonder pardon het land uitgezet, terwijl Ali en Ahmed vrezen om hun toekomst. Er wordt geen geld uitgetrokken voor armen, zieken, gehandicapten of ouderen, maar wel voor 500 animal cops en dat terwijl er tegen de echte grote dierenmishandeling (de bio-industrie) geen enkele maatregel zal worden genomen. Meer asfalt en harder rijden, terwijl kunst en cultuur het land uitvliegen. Alles voor de economie, maar de intelligentsia worden afgedaan als linkse hobbyisten. Mark Rutte die zeven luizige jaren over een studie rechten deed, zal niet toestaan dat wel gemotiveerde studenten worden aangemoedigd om door te studeren, zich te specialiseren of een extra master of tweede studie te volgen.

Wat is de boodschap van deze regering? Hypotheekrenteaftrek is belangrijker dan ontwikkelingshulp of andersoortige internationale samenwerking zoals de EU. De wereldproblematiek zullen we reduceren tot ‘wat heb ik in mijn portemonnee en hoe ziet m’n pension eruit’? En: buitenlanders zijn eng. Moslims zijn een gevaar. Asielzoekers zijn economische profiteurs. En echt Nederland leest de Telegraaf.

Zelfs ik word de laatste tijd regelmatig geen echte Nederlander genoemd. Ik heb een Nederlands paspoort, ben in Nederland geboren, spreek vloeiend Nederlands, heb een Nederlandse echtgenoot en studeer aan een Nederlandse universiteit. Wat moet ik nog meer doen dan op de PVV stemmen als proeve van mijn Nederlanderschap?

Ik zal mijn heil nooit van de politiek verwachten. Maar zij heeft wel een belangrijke rol. Van politici verwacht je visie, zeker in een onrustige tijd van een maatschappelijke-milieu én economische crisis.

Wie kan mij nog antwoorden geven? Wie kan mij nog helpen? De kerken zwijgen, de predikanten weifelen, de bestuurders maken hun balansen op. Is er één iemand die dit land mee kan slepen in de vaart der volkeren? Is er één dominee of priester die nog tot tranen toe roert? Is er één partij die nog echte principes heeft – en dan wel voor iedereen? Ik zou het niet weten.

Nederland staat voor een uitdaging, christelijk-Nederland staat voor een uitdaging, de ChristenUnie staat voor een uitdaging en ik zal vragen blijven stellen, vragen, vragen, vragen… tot ik de antwoorden vind.

Deze blog wordt het verhaal achter het verhaal.