De onderhandelingen tussen VVD, CDA en PVV zullen als het hen meezit binnenkort worden afgerond. Dat betekent dat een nieuwe kabinetsperiode begint, waarin de ChristenUnie deel uit maakt van de oppositie. ‘Herbronnen’ zou wat ver gaan, maar de ChristenUnie kan deze periode wel gebruiken om ervaringen uit de kabinetsperiode te verwerken. De focus mag wat mij betreft op drie onderwerpen liggen.
Allereerst moet er denk ik verder worden nagedacht over het sociaal-economische profiel van de ChristenUnie. De term ‘christelijk-sociaal’ werd op dit blog al eerder ter discussie gesteld. De ChristenUnie wordt tegenwoordig als ‘links’ gezien, de vraag is of dat een ‘frame’ is om blij mee te zijn. De ChristenUnie zou zich als partij aan de linkerkant van het spectrum af moeten vragen welk antwoord ze heeft op de grote vragen van de verzorgingsstaat. Is grote rol die de staat speelt bij de sociale zekerheid in Nederland wel gewenst? Als dat zo is, hoeveel hebben we daar dan voor over? En als dat niet zo is, welke maatschappelijke instituties moeten die taak dan overnemen? Ik denk dat de overheid een te grote rol speelt, en dat de maatschappij (kerken, verenigingen, etc.) delen van de sociaal-economisch zorg weer naar zich toe moet trekken.
‘U bent toch christen, meneer Slob’, wierp Geert Wilders Arie Slob toe in een debat voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen dit jaar. De suggestie was dat Arie Slob als christen iets zou moeten vinden van de Islam in Nederland. Dat vindt hij natuurlijk ook, en ook het WI van de ChristenUnie begeeft zich met een helder standpunt in deze discussie. De discussie over de Islam in Nederland zal de komende jaren wel voortduren, en dat geldt daarmee ook voor de discussie over godsdienstvrijheid. Het zou goed zijn als de ChristenUnie juist als oppositiepartij het huidige duidelijke geluid over godsdienstvrijheid en de Islam in Nederland verder uitdraagt.
Tenslotte zou de ChristenUnie opnieuw over Europa na moeten denken. De positie van de ChristenUnie rondom de Europese grondwet was helder en kritisch. Tijdens de kabinetsperiode werd het verdrag van Lissabon van kracht. Dat roept uiteraard weer nieuwe vragen op: hoe willen we verder met Europa, met nu een verder ontwikkeld gezamenlijk buitenlands- en defensiebeleid? Met gezamenlijk economisch en monetair beleid? Ik denk dat de ChristenUnie na het verzet tegen de grondwet (dat een duidelijk profiel opleverde) opnieuw moet overwegen wat ze van de EU vindt. Een iets positievere houding ten opzichte van Europa lijkt me daarbij gewenst.
Herbronnen is niet nodig: de ChristenUnie heeft haar profiel niet verloren. Desalniettemin is het wel heel zinnig om opnieuw na te denken over het profiel dat vanuit de oppositiebankjes moet worden gecreëerd. Met een focus op de verzorgingsstaat, godsdienstvrijheid, en Europa kan de ChristenUnie in de belangrijkste discussies een duidelijk profiel opbouwen.
© foto Roel Wijnants
