Nog een ruime week voordat de Provinciale Statenverkiezingen plaatsvinden. Hoewel deze verkiezingen van het grootste belang zijn voor de voortgang van kabinet Rutte, lijkt de Nederlandse bevolking nauwelijks warm te lopen voor de verkiezingen. De provinciale  verkiezingsprogramma’s worden nauwelijks gelezen, het debat in de Eerste Kamer staat niet in de best bekeken tv – programma’s van de week en de opkomst op lokale avonden is vaak erbarmelijk. De laatste verkiezingsopkomsten zijn teleurstellend en partijen klagen over het nalaten van kiezers om de moeite te nemen te stemmen. Aan het oog van alle dag onttrokken brengt deze objectiveerbare landelijke lauwheid  echter wel het functioneren van de Nederlandse Parlementaire Democratie in gevaar. Mag ik de kiezer op zijn verantwoordelijkheid wijzen?

De democratie, zoals in Nederland gevestigd, is gebaseerd op de Ontmoeting van Overtuigingen. In de politieke arena (op elk niveau!) spreken de overtuigingen en worden de daaruit voortvloeiend waarden, tegenover elkaar gezet, gewogen en geven ze invulling aan het recht. Dit proces is echter alleen functioneel wanneer de Nederlandse burgers zich ook daadwerkelijk uitspreken over hun diepste overtuigingen. Hoe kan er sprake zijn van een ontmoeting van overtuigingen als de kiezer deze overtuigingen niet te kennen geeft? In plaats dat de Nederlandse Bevolking zich in volle rijkheid en vertakking ontmoet ontstaat het doemscenario dat dit verarmt tot een klein groepje, die nauwelijks een achterban kent en waar de samenleving zich nimmer in zal herkennen

Bovendien kan de Parlementaire Democratie een signaal van verbinding en van een gezamenlijk ‘wij’ uitstralen. Een signaal van verbinding van samenwerking ongeacht overtuiging. Echter, dat signaal, dat we juist in de samenleving van vandaag de dag zo hard missen, zal aan kracht inboeten wanneer de evenredige vertegenwoordiging wegvalt. Immers, hoe is het mogelijk dat burgers zich herkennen in een gezamenlijk ‘wij’ dat samengesmolten is door overtuigingen die niet evenredig zijn met de samenleving? Het gezamenlijke ‘wij’ verschraalt dan tot een ‘wij’ van diegenen die toevallig hun stem lieten horen tijdens in de afgelopen verkiezingen.

Natuurlijk is de lage opkomst van de verkiezingen, en de gematigde houding van de Nederlandse bevolking te verklaren aan de hand van de toenemende kloof tussen burger en politiek. En daarmee is ze ook begrijpelijk. Maar ongeacht de oorzaak van deze kloof is het  van het grootste belang dat de burger, de kiezer, haar gematigde houding laat varen. De invulling van de Nederlandse parlementaire democratie is een prachtige, maar heeft wel stemmers nodig die uit overtuiging voor hun partij kiezen. Wanneer ze deze stemmers missen zal de parlementaire democratie immer aan kracht in boeten of ten einde een lege huls worden. Of het nu gaat over Socialistische, Liberale, Groene of Christelijke politiek, voor het functioneren van de Nederlandse Parlementaire Democratie is het grootste belang dat ze een achterban kent die uit overtuiging voor die politieke kleur kiest. Doet u mee?!

© foto  Elger van der Wel