Vorige week zondagavond werd er een einde gemaakt aan de bloedige gijzeling in een katholieke kerk in Bagdad. Meer dan 40 mensen kwamen om. Onder hen zeven militairen, vijf tot zeven opstandelingen en 30 kerkgangers. Daarnaast vielen er nog 30 gewonden. De christelijke minderheid in Irak wordt ernstig bedreigd door de Islamitische Staat van Irak (ISI), die de aanslag opeiste. Van godsdienstvrijheid is geen sprake. Waar is de naastenliefde?
De Islamitische Staat van Irak onderhoudt banden met al-Qaida en noemt de kerk ‘de smerige plaats van de ongelovigen die Irakese christenen te lang hebben gebruikt als basis om de Islam te bestrijden’. Terwijl in Nederland de PVV aan terrein wint met het standpunt dat de Islam een ‘achterlijke godsdienst’ is en de Koran verboden moet worden, vind je in Irak dezelfde intolerantie bij groeperingen als ISI. Het verschil is dat men in Irak ook geweld niet schuwt en het in ons land (voorlopig) bij woorden blijft.
Kort na de aanslag in Irak werd in politiek Den Haag een spoeddebat aangevraagd over de uitzetting van 30 Irakese asielzoekers naar Irak. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens had aan alle lidstaten gevraagd om de uitzetting uit te stellen vanwege de onveilige situatie in Irak. Helaas vonden CDA, VVD en PVV het wel verantwoord de groep asielzoekers terug te sturen naar hun land van herkomst. Terwijl Nederlandse toeristen afgelopen week nota bene werd afgeraden af te reizen naar Irak, besluit de Nederlandse regering dat het voor de asielzoekers (waaronder ook christelijke Irakezen) veilig genoeg zou zijn… Gelukkig deed hetzelfde Europese Hof die avond een bindende uitspraak waarin de uitzetting opgeschort werd en de Nederlandse regering op haar plaats werd gezet.
Naar mijn idee ontbreekt het oog hebben voor de naaste. Eerdergenoemd voorbeeld is illustratief voor talloze andere voorbeelden. In Irak is er geen begrip voor de christelijke godsdienst en moeten christenen (4% van de ruim 29 miljoen Irakezen) vrezen voor hun leven. Anderzijds merk ik in Nederland veel weerstand tegen moslims en asielzoekers. We zijn ze liever kwijt dan rijk, ook al is het in hun eigen land niet veilig.
Positiever in deze kwestie is het bericht dat de Franse overheid heeft aangeboden de door de aanslag gewond geraakte Irakese christenen naar Frankrijk te halen om hen te laten verzorgen in ziekenhuizen. Dit getuigt naar mijn idee van oog voor de naaste in moeite en navolging van Jezus’ uitspraak onze naaste lief te hebben als onszelf. Wat meer naastenliefde zou de wereld goed doen. En zonder meteen naar Irak te wijzen mogen we gerust eerst bij onszelf nagaan hoe we Jezus’ uitspraak praktisch invulling geven.
Er zijn over de hele wereld maar weinig mensen te vinden, die werkelijk oog hebben voor de noden van anderen voorzover die niet stroken met hun eigen belangen. Ook deze oproep valt in deze categorie. Over de hele wereld worden mensen onderdrukt en vermoord om hun religie, etniciteit, sexuele geaardheid of politieke oriëntatie, maar voor christenen maken christenen natuurlijk graag een uitzondering. Op ieder niveau is helder dat we als mensen nog altijd het primitieve, zelfs dierlijke tribale stadium niet zijn ontgroeid, alleen worden stammen nu minder geografisch bepaald, maar langs andere lijnen. En iedereen strijdt voor zijn eigen stam, zijn eigen belang.
@Kelele Nyingi: Ik ben het ermee eens dat echte naaste liefde betekend dat je opkomt voor iedereen die wordt onderdrukt of vermoord. Ook als hun religie, etniciteit, sexuele geaardheid of politieke oriëntatie afwijkt van je eigen overtuiging.
Maar ik ben ook van mening dat christenen die onderdrukt worden, in de eerste plaats steun mogen verwachten van hun mede christenen. In dat licht sta ik helemaal achter het artikel van Robert Heij.
Overigens geeft het artikel ook steun aan hen met een andere overtuiging dan de christelijke. Dat blijkt uit de duidelijke stelling name tegen de intolerantie jegens moslims in Nederland.
Hardley, natuurlijk wordt de soep niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Overigens vind ik het voorbeeld van het opnemen voor moslims niet zo sterk, omdat de band met moslims, als zijnde ‘mede-religieuzen’, met toch in veel opzichten parallelle belangen, vrij groot is. Ik wil daarbij bovendien in aanmerking nemen dat veel van de intolerantie jegens moslims in ons land mede wordt veroorzaakt door een grote mate van intolerantie van moslims jegens niet-moslims. Indien dat voorbehoud niet wordt gemaakt en dus de intolerantie van mede-religieuzen jegens niet-religieuzen eveneens wordt bekritiseerd, riekt het toch naar eigenbelang, in mijn optiek.
@Kelele Nyingi: Ik zie tussen moslims en christenen niet meer of minder parallelle belangen als tussen religieuzen en niet religieuzen. Niet-religieus zijn is een levensovertuiging net zoals de islam en het christendom dat ook zijn.
Het veroordelen van intolerantie van mede-religieuzen jegens niet-religieuzen, is een inspanning die geleverd moet worden om een betere wereld te krijgen. Op dat punt heb je me helemaal aan je zijde.
De vraag is alleen of het artikel van Robert Heij afbreuk doet aan het standpunt waarover we het zojuist eens zijn geworden. Ik denk van niet.
Het artikel is een poging van een christen om de belangen van een mede christen in Irak aan de kaak te stellen. Het feit dat de belangen van (alle) anders gelovigen of niet-gelovigen niet worden genoemd, betekend nog geen onderkenning van die belangen.
De laatste zin moet zijn: ‘……., betekend nog geen ontkenning van die belangen’. Maar dat begreep je wel.