In toenemende mate werken bedrijven met een flexibel personeelsbestand door uitzendkrachten en zzp’ers in te huren. Zien we de flexwerker als waardevolle collega die zorgt voor continuïteit of beschouwen we hem als ‘voorbijganger’, die we oneerbiedig gezegd weer afdanken als hij niet meer nodig is? Ik denk nog te vaak het laatste!
Gemiddeld 13 tot 15% van de Nederlandse organisatie is flexwerker. Volgens onderzoek van TNO groeit de behoefte van ondernemingen aan flexwerkers de komende jaren naar circa 30% van de organisatie. Het is dus van het grootste belang dat wij zorgvuldiger omgaan met deze categorie medewerkers.
Het hebben van een flexibele schil zorgt voor rust binnen ondernemingen en op de arbeidsmarkt. Wat hebben wij over voor deze rust? Op dit moment verdienen flexwerkers vaak minder dan hun vaste collega’s die hetzelfde werk doen. Flexwerkers draaien persoonlijk op voor ziekte en inzakkende bedrijvigheid, en bedrijven investeren bijna niet in de ontwikkeling van hun flexwerkers. Realiseren wij ons wel dat wij misschien een vaste arbeidsrelatie hebben omdat we gebruik maken van hun inzet?
Bedrijven wentelen naar mijn mening te makkelijk hun ondernemersrisico af op flexwerkers. Onlangs was ik bij een onderneming die zijn flexibele schil groter wil maken om beter te kunnen inspelen op de markt. In het gesprek ging het alleen maar over de bedrijfseconomische kant: het besparen op de arbeidskosten, het kunnen meedeinen met de productie en het snel op en af kunnen schalen van personeel.
Natuurlijk zijn deze factoren legitiem omdat ze een onderneming doen overleven. Toch is dit te eenzijdig en te kortzichtig! Wanneer de flexibele schil steeds belangrijker wordt voor een onderneming, zul je moeten nadenken over de langetermijnbeschikbaarheid van flexwerkers. Hoe kun je er voor zorgen dat deze mensen duurzaam en gekwalificeerd beschikbaar blijven voor de arbeidsmarkt, vanuit de wetenschap dat de krapte op de arbeidsmarkt zal toenemen? Werkgevers die met een flexibele schil werken, zullen dus een goede strategie moeten ontwikkelen om deze groep aan zich te (ver)binden.
Ik doe een voorzet: ondernemingen gaan investeren in de kennis en competenties van flexwerkers, ze geven hun dezelfde arbeidsvoorwaarden als de vaste krachten met hetzelfde werk, ze werken hun goed in zodat ze gezond en veilig en met plezier hun werk kunnen doen en ze bieden hun vacatures met voorrang aan. De overheid gaat samen met sociale partners de toegankelijkheid van de sociale zekerheid aanpassen zodat die beter toegesneden is op de toenemende diversiteit aan arbeidsrelaties.
Kortom, we verbeteren de rechtspositie, de inkomenspositie en de scholing van flexwerkers, zodat er een gezondere verhouding komt tussen de positie van flexwerkers en vaste arbeidskrachten en bedrijven duurzaam gebruik kunnen maken van hun inzet.
Goed artikel en grotendeels eens. Toch ontbreekt er nog één punt, en dat is tegelijk de grootste reden waarom flexwerkers vaak worden gezien als ‘tweederangs’: het niet willen tornen aan het ontslagrecht.
Het tegengestelde van ‘flexibele schil’ is namelijk ‘vaste kern’: de medewerkers met een vast contract. Werkgevers weten dat áls er ingekrompen moet worden, de flexwerkers de enige groep is waarnaar gekeken kan worden. Alles wat vast is, ongeacht prestaties of motivatie, zit namelijk vast.
Als werkgevers de ruimte krijgen om op grond van noodzaak en kwalificaties in plaats van op grond van historisch verworven rechten naar hun medewerkerspool te kijken, verbetert de positie van flexwerkers vanzelf. Nu zitten er teveel mensen, veilig op het droge, meewarig te kijken naar die ‘flexibele schil’ die komt en gaat. Organisaties veranderen, en een eerlijke arbeidsmarkt vraagt flexibiliteit van iedereen – flexwerkers èn vaste.
Wordt dit zoveel later nog gelezen?:
Ja, als ik op het nieuwe artikel reageerde, dan moet ik het hier ook nog maar even op doen. Het ligt immers in dezelfde lijn. Alleen deze was nog niet zo hard naar de oudere generatie toe als het vervolg.
Zullen we daar meneer Alex de schuld van geven?, met zijn:
‘het niet willen tornen aan het ontslagrecht’.
Dat nodigt immers uit tot doorpakken.
Flexwerkers; een uitstekende uitvinding!!, roep ik maar alvast.
Een vaste baan; een dierbare verworvenheid met grote sociale waarde, voor een partij welke zich op haar sociale instelling laat voorstaan, zoals de CU!!, roep ik er achteraan.
[dit zou toch op repliek van de scribent moeten kunnen rekenen, als zijn stellingname te verdedigen is, dunkt mij. Mijn ervaringen op deze site zijn echter in het algemeen nog niet bepaald als zodanig.]
Laat ik maar beginnen bij die 64jarige collega van mij heel lang geleden, welke na de middag eigenlijk altijd wel even in slaap viel, tot hilariteit van ons, wakkere jonge lieden.
Maar gelijk er uit trappen? Opgelazerd [zo heet dat in de bouw] met je luie reet?
Hij had al meer dan 35 jaar of zo overheidsbouwbestekken zitten schrijven, voor heel grote en heel dure utiliteitsbouwwerken. Gedegen werk, waarin het gehele werk goed was dichtgelegd; alles wat gedaan moest worden was goed omschreven, niet voor misverstaan vatbaar. Daarmee had hij door de jaren heen kapitalen verdiend voor onze grote havenstad, want alles wat vergeten wordt om te beschrijven, wordt in de uitvoering immers meerwerk. [als we de aannemer tenminste niet willen belazeren (zo heet dat in de bouw), waartoe ook een baas mij eens wilde verleiden en wat nu schering en inslag geworden is, met de kapot gemaakte verstandhoudingen]
Hij had ooit in zijn avond- en weekenduren na een zware bouwdagtaak van 48 uur/week [8jaar lang] zijn MTS diploma [wat nu HTS heet] gehaald en daarna een onderbetaalde baan [vast werk; vaste armoe, heette dat] bij de overheid kunnen bemachtigen op het bouwbestekkenbureau.
Maar ooit zullen jullie ook uitgeblust raken, opgebrand, oud, net als die toegewijde collega van mij.
Het ontgaat jullie niet dat de man zeven uur lang nog wél steeds keurig zijn werk deed hè? Wie komt daar nu nog aan als we de slap ouwehoeruren [zo heet dat in de bouw aangaande het onproductieve gezwets in onze kantoor-vergadercultuur] er van af trekken? Nog 10 voorbeelden? Houdt me maar aan de praat dan.
Zullen we de bovengenoemde collega zijn zekerheid afnemen en hem vervangen voor iemand welke nog eigenlijk alles leren moet? Niet willen doen hoor!!, roep ik jullie toe binnen de ChristenUnie.
En het hoeft natuurlijk ook niet, weet iedereen die even dóór denkt.
Laten we maar weer bij de basis beginnen; de politiek welke bepaalt wat en hoeveel er gebouwd gaat worden. Dat is bepaald geen consistent beleid, weten we. Het ene jaar weet je niet aan de mensen te komen om aan de vraag te voldoen, twee jaar later heb je bijna geen werk, omdat de voorgangers in de politiek te socialistisch waren en ‘vergaten’ dat het allemaal ook nog eens betaald moet kunnen worden. [de CU met de kilometerheffing bijvoorbeeld. Ik wacht zelfs nu nog steeds op de beloofde persoonlijke melding van Arie, wat dat grapje ons zou gaan kosten aan uitvoering en onderhouding. Toen er nog niks gedaan was zat er al 300.000.000 euro aan gespendeerd, weten we nog?]
Heerlijk hè, dat we de arbeidskrachten kunnen verdelen in een vaste kern, waarin we onze kennis en ervaring geborgen weten en in aanvullende inhuurlingen? Ik heb het meegemaakt dat bij ons op tekenkamer zeker de helft was ingehuurd. Iedere ervaren bouwkundige had wel een of meer kerels waarvoor hij de verantwoording had. Ik heb het ook meegemaakt dat we zo weinig werk hadden dat we voor de straatmakers moesten tekenen om bezig te blijven. Omdat ik een vak leren wel leuk vind, [en trouwens toch een studiefunctie had] kreeg ik zelf een half jaar om bij te scholen en zo een clubje tekenaars te kunnen trekken. Heel interessante ervaring!
Van mijn kinderen hebben we ook uitstekende ervaringen met flexwerk. Onze dochter heeft 3 jaar via Randstad bij ‘s werelds grootste olieboer gewerkt. Met haar mbo3 zou ze kansloos geweest zijn voor een vaste baan. Met haar 3 jaar ervaring en door het uitzendbureau betaalde mbo4 opleiding, werd haar toen een vaste baan aangeboden. Inmiddels behoort ze tussen al de anderen [HBOers] tot de beste 10%, qua waardering.
Onze oudste zoon wilde na zijn HTS PLC programmeur worden, waartoe hij zijn vaste baan nu op heeft gegeven om via een detacheringbureau een leertraject in te kunnen gaan bij een gerenommeerd ICT bedrijf. Hij geniet van deze kans, [met een goeie maand voor elkaar] welke hij anders nooit zomaar had gekregen. Na dit traject weet hij zich verzekerd van een grote marktwaarde.
Zijn broertje is een paar maanden geleden teruggekeerd in de bestaande mensenwereld, na vele jaren avonturen en had zonder een behoorlijk C.V. binnen twee weken een baan en toen binnen drie dagen een promotie, uiteraard via een uitzendbureau, die weet waar de vacatures zijn.
Geef de jonge lui toch de kans om er zo tussen te kunnen komen en om zich te bewijzen, zonder angst voor de baas om de zoveelste lamlendeling binnen gehaald te hebben waar hij niet meer vanaf weet te komen.
Houd er rekening mee dat wij niet alleen goede werkkrachten afleveren aan de maatschappij hoor. HBO-in holland enzo doen er ook geen goed aan met de diploma’s in de uitverkoop.
Natuurlijk gaan er sommige bazen fout mee om; 3 jaar flexwerk, 1 jaarcontract en dan weer 3 jaar flexwerk voor dezelfde werknemer moet natuurlijk afgeschoten worden. Dat kan politiek toch ook?!
De helft van je personeel als flexwerkers moet normaliter ook niet mogen
O, en ons inwonend neefje is ZZPer in de zorg. Heeft veel goedbetaald werk, maar bouwt niet veel op voor de toekomst. Krijgt zo ook geen kans een betere toekomst op te bouwen middels studie. Daarom probeer ik hem aan z’n verstand te peuteren dat hij dit niet te lang moet blijven doen. Waar onze Jaapje ook eens een jaar ZZPer is geweest als rietdekker, is het wel een leerweg tot een zekere zelfstandigheid. Al was het alleen maar om er achter te komen dat onze belastingrovers je in dat ene jaar voor 120.000 euro willen pakken als je je zaakjes niet goed hebt geregeld! En zie dat maar eens 10 jaar later nog een beetje in het gareel te krijgen…
@ben:
@ Ben – ik zou je willen uitdagen mijn artikel goed te lezen en op de inhoud te reageren. De voorbeelden die door jou worden aangehaald, onderbouwen volgens mij mijn betoog om beter met flexwerkers om te gaan.
Martin, leuk dat je op mijn schrijven reageert.
Je weet dat woorden meestal bij anderen een andere uitwerking hebben, dan wat jij met het wegzenden bedoelt. [6 storingsfactoren, leerde ik eens bij management]
Ik beoefen mij wel in het goed lezen, maar loop wel heel vaak tegen jullie onvertaalde jargon aan, waarvoor een woordenboek [altijd bij de hand] meestal niet voldoet, zoals blijkt. [in mijn maatschappelijke positie kon ik eisen dat elk zijn eigen jargon (vaak gebruikt om interessant te doen) per omgaande moest vertalen, wat doorgaans heel opvallend van invloed was op de kwantiteit van het gebruik].
Ook ga ik natuurlijk niet alleen in op wat jij de inhoud noemt, maar veelmeer op de denklijn. Het is jou niet onbekend dat voor iedere politieke stelling er wel een aantal feiten genegeerd moeten worden om [schijnbaar] gelijk te krijgen. Die feiten dient de tegenspeler aan te dragen om een vruchtbare discussie te kunnen bekomen. Het domme van de politiek vind ik altijd dat die feiten dan meestal niet ontvankelijk zijn. In de commercie leerde je dan één onbelangrijk tegenargument zelf te noemen, om een eerlijke indruk te vestigen, weten jullie nog?
Ik geloof helemaal in flexwerkers, voor starters m.i. de ideale kans om zich te bewijzen! Met als recent voorbeeld m’n eigen kinderen. De oudere inhuurlingen [zo heetten die] welke ik vroeger tegen kwam, waren meestal van onder gemiddelde kwaliteit. Dat zouden straks dus nog meer de afgedankten uit de carrièrerace worden. Waar ik altijd zielsmedelijden met hun positie had [vooral vanwege het zich steeds maar weer opnieuw moeten bewijzen in de harde wereld, walgelijk] kies ik niet voor uw m.i. onnodige [ook onvoldoende onderbouwde] consequentie om de verschillen tussen flexwerkers en baanvasten geheel of gedeeltelijk weg te poetsen. Daar zullen die sommige ouderen dus pech mee hebben, maar dat houdt wel een te brede instroom van gedemoveerden tussen de fillers tegen. En die verhouding [tussen baat- en schadehebbers] schat ik uit ervaring in als veel te scheef te zijn!! Is dat niet CU-sociaal?
Oké, ik ga toch nog even op jouw tekst in, Martin:
Tussen ‘voorbijganger’ en waardevolle collega kan i.p.v. of, ook en staan; ze zijn niet in tegenspraak met elkaar. [1e alinea]
‘Afdanken’ naar contract is niet oneerbiedig, maar zakelijk. Een vent waar je niks aan verdient, trekt je slechts ‘onder water’ [mijn oudste zoon met jarenlang eigen ICT bedrijfje met ca.5a6 man, verkocht binnen een jaar zijn bedrijf als m.i. gevolg van 3a4 zieken].
In sommige branches zal zeker >30% flexwerkers nodig zijn. Zij worden zorgvuldig behandeld door het uitzendbureau, [onze dochter studeerde op kosten van Randstad en de uitzender van ons neefje verzint regelmatig iets aardigs] of worden geacht goed voor zichzelf te zorgen. ZZPers. [2e alinea]
Rust is waardevol, waar we zuinig op moeten zijn [gek worden of zijn we al] [3e alinea]
Vrijwel gelijke beloning [= duurder voor bedrijf] is al gezegd.
Investeringen vergen een langetermijnbelang, wat strijdig is met flex.
Directeuren mogen meer graaien, naarmate ze ondernemersrisico’s meer weten af te wentelen op derden. Zelfs op de belastingbetalers, zoals bij banken!! Zonder ‘gemakkelijk’ geweten kan je beter gewoon een vak leren. [4e alinea]
Welke zakelijke fout maakten jouw gesprekspartners, met economisch denken?
Je kunt verwachten dat bij belangrijker [moeilijker verkrijgbaar??] flexibele schil de onderneming meer geld moet gaan uittrekken; marktmechanisme. [5e alinea] Bij stabiele productie kan de vaste kern dan vergroot worden. Maar OOO, kijk uit hoor.
Hun beschikbaarheid verzorgen de flexwerkers zelf. Leer je kinderen een studie te doen waar vraag naar is, i.p.v. een leuke welke niks opbrengt!! [ach wat heb ik er zo veel zien kukelen, vooral als kunstenmakers en modedromers]
Een goede strategie inzake de flexibele schil is flexibel op de markt reageren met je personeelsbeleid. Moet de overheid, de ChristenUnie daar wat in doen soms?
Verwacht niet dat ondernemers dom gaan investeren in vreemden hoor. [6e alinea] En als die ziek worden is dat toch voor rekening van de uitzender, is het niet? En dat ook nog maar beperkt, weet ik mij, geloof ik, te herinneren.
Nee joh, probeer maar als flexwerker goed te worden voor een echte baan. Ook bij ons [overheid] hebben we er zo volksstammen tussenuit binnen gehaald. Koop maar een eigen huisje voor je ouwe dag, je pensioen zal door hen welke na jou komen bedreigd worden.
Bij de prikzuster zat ik naast een knul welke chinees zat te leren [deed HBO economie] die is zich nu al een voorsprong aan het verwerven in de struggle for life; hij snapt het helemaal!!