Euroverdragswijziging vraagt om openheid en visie

1276579341_d845f828d5_b
13.12.2010 |

Een jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon bereiden de Europese leiders, omwille van de stabiliteit van de eurozone, alweer een nieuwe Verdragwijziging voor. Deze staat op de agenda van de Europese top van aanstaande donderdag en vrijdag. Laat het kabinet dit keer met open vizier en een positieve visie zijn burgers hierover tegemoet treden.

Op 1 december vorig jaar is het Verdrag van Lissabon in werking getreden. Dit Verdrag kwam in de plaats van het in Frankrijk en Nederland per referendum verworpen Grondwettelijk Verdrag. Nu komt er alweer een nieuwe Verdragswijziging, om het tijdelijke noodfonds voor de euro permanent te maken, terwijl het huidige Verdrag eigenlijk nog niet eens geratificeerd is. Een aantal van de garanties die Ierland heeft gekregen als tegemoetkoming aan de zorgen die naar voren kwamen in de eerste, negatieve referendumuitslag in 2008 vroegen namelijk wel degelijk om her-ratificatie. De Europese leiders kwamen echter overeen deze te ratificeren in het kader van de ratificatie van het eerstvolgende toetredingsverdrag (waarschijnlijk dat van Kroatië binnen een paar jaar). Op deze manier voorkwamen zij dat het Verdrag van Lissabon opnieuw geratificeerd zou moeten worden. Tijdens het tweede referendum op 2 oktober 2009 stemde een meerderheid van de Ierse kiezers voor (hetzelfde) Verdrag, waarna het op 1 december 2009 in werking kon treden.

Hetzelfde Ierland dat voor problemen zorgde bij de ratificatie van het Verdrag van Lissabon krijgt nu geld uit het noodfonds waar de nieuwe Verdragswijziging betrekking op heeft. Ironisch genoeg was Ierlands soevereiniteit op het gebied van belastingen, die onder druk stond in het kader van de voorwaarden voor noodhulp, een van de bovengenoemde garanties.

Door de zich snel uitbreidende eurocrisis is de passage over de Europese Unie in het regeerakkoord van het kabinet Rutte alweer achterhaald. Hierin staat dat met het Verdrag van Lissabon voor de komende periode de grens van bevoegdheidsoverdracht bereikt is. Naast andere defensieve bewoordingen valt op hoe veel nadruk wordt gelegd op het Nederlandse (economische) belang en dat een positieve visie ontbreekt. Het regeerakkoord lijkt de bezegeling te zijn van de omslag van de stemming over ‘Europa’ in Nederland, over vrijwel het hele politieke spectrum, in een eurosceptische richting.

De ratificatie van het Verdrag van Lissabon via de achterdeur en het achter de schermen doorstoten naar een nieuwe Verdragswijziging zijn tekenend voor de beperkte blik en de top-down benadering waarmee Europese leiders het Europese integratieproces vormgeven. Nederlandse en Europese politici zijn doorgaans niet duidelijk over de vergevorderde stand van het integratieproces en hun eigen beperkte beleidsvrijheid. Zij zijn bang voor hun eigen burgers en voor (opkomende) grootmachten. Zij willen het integratieproces koste wat kost en bijna heimelijk doorzetten. Hierbij geven zij zich over aan het automatisme en de ‘eigen dynamiek’ van het integratieproces in plaats van zelfbewust en proactief te handelen. En zij geven geen blijk van een positieve visie op het doel en de richting van het proces. Het ironische is dat deze manier van doen op – langere of kortere – termijn het proces ondermijnt en tot desintegratie kan leiden. Het integratieproces staat of valt immers met de steun en het vertrouwen van de burgers en die wordt door deze handelswijze geschaad.

Maar het kan en moet anders. Laten Nederlandse en Europese politici de op handen zijnde Verdragswijziging aangrijpen om te laten zien dat ze geleerd hebben van hun fouten. Treedt de burgers met open vizier tegemoet door duidelijk en eerlijk te zijn over wat de nieuwe Verdragswijziging inhoudt, in hoeverre sprake is van soevereiniteitsoverdracht en hoe de wijziging geratificeerd zal worden. En formuleer bovenal een positieve visie op het integratieproces, waaronder het belang van solidariteit binnen de eurozone, en probeer de burgers daarin mee te nemen. Dat lukt waarschijnlijk beter als die visie wordt ingebed in aansprekende waarden en idealen die uitstijgen boven eigenbelang en angst.

Sander Luitwieler
EU-onderzoeker/adviseur

5 reacties

  1. Kelele Nyingi says:

    Bij de tweedekamerverkiezingen van 2006 is door de Nederlandse burgers bij meerderheid gestemd op partijen, die zich voorafgaande aan die verkiezingen hebben uitgesproken voor een volksreferendum over het zogenaamde ‘Verdrag van Lissabon’ (eufemisme voor ‘EU-Grondwet’). Dat volksreferendum had er dus simpelweg dienen te komen. De doorgang ervan onderdeel maken van de kabinetsonderhandelingen was een rattenstreek van Balkenende (één van de vele rattenstreken van deze autoritaire regent) en het verraad van Bos (één van de vele malen dat hij zijn electoraat heeft verraden) heeft de volksraadpleging over dit verdrag vervolgens van tafel geveegd. Dit betekende een forse klap voor het toch al wankele vertrouwen van de Nederlandse burgers in de landelijke politiek en een nog grotere afwijzing van de EU. Alle ontwikkelingen nadien hebben het wantrouwen tegen en de afwijzing van politiek in het algemeen en de EU in het bijzonder alleen maar vergroot. In zoverre ben ik het dus wel met Luitwieler eens: de kloof tussen politiek en burgers groeit en dat kan niet oneindig lang doorgaan. Gelet op de halsstarrigheid waarmee politici – landelijk zowel als op EU-niveau – zich, en zelfs in toenemende mate, regentesk opstellen, en de mateloze onverschilligheid die zij voor de burgers tentoonspreiden, lijken we af te stevenen op een harde confrontatie tussen burgers en politiek en mogelijk zelfs een desintegratie van de EU. En terecht!

  2. Edward says:

    De huidige Eurosceptische houding van de burger zal ertoe leiden dat dat iedere mogelijkheid wordt aangegrepen om de EU een voet dwars te zetten. De huidige gang van zaken heeft in landen als Nederland, Frankrijk, Groot-Brittannië en Ierland gezorgd voor een grote toename van anti-EU gevoelens.

    Uiteindelijk gaat de EU deze gang van zaken niet overleven. De vraag is alleen of het uiteenvallen van de EU vreedzaam of bloederig zal worden.

  3. Kees van Kranenburg says:

    Boeiend betoog van heer Luitwieler. Een aspect miste ik wat: de EU-burger is niet gek, en weet heel erg goed dat het EP nog steeds geen echte macht is – in Europa zit die elders. Het lijkt me hoog tijd te worden dat deze Volksvertegenwoordiging ook alle macht krijgt die daarbij hoort. Of, zoals van Rompuy dat ongeveer stelde: bij de monetaire unie behoort ook een politieke unie.
    het wordt tijd om:
    - duidelijk te stellen dat nationale parlementen níet de toekomst hebben;
    - duidelijk te stellen dat nationale regeringen inderdaad uitvoerders zijn van Brussels beleid, en dat daar inderdaad niks mis mee is;
    - Het EP in de positie van een écht parlement te brengen.

  4. tuotfa says:

    JSVWwb , [url=http://ujefdivulkcp.com/]ujefdivulkcp[/url], [link=http://wtbrzeqwhssu.com/]wtbrzeqwhssu[/link], http://fkigxjktknxm.com/

gerelateerd

   Geen gerelateerde artikelen gevonden

BESTGELEZEN