Het is weer twee weken geleden dat de ChristenUnie in Ede in de Schuilplaats bij elkaar kwam. De ChristenUnie heeft daar laten zien een partij te zijn die zich aan het ontwikkelen is, die aan het groeien is. Natuurlijk gaat dat af en toe gepaard met groeipijn, maar het lijkt erop of de partij steeds volwassener aan het worden is.
Het is moeilijk voor een christelijke partij om zich in deze tijd staande te houden. Aan de ene kant heb je altijd de naam een confessionele partij te zijn. In hoeverre dit dan anders is dan een partij op basis van een humanitair verbond, een liberaal manifest of een rood boekje laat ik even buiten deze discussie. Een confessionele partij is een partij op basis van een geloofsbelijdenis. Toch vind ik dit persoonlijk altijd afdoen aan waar een christelijke partij voor staat. Ons geloof is de basis van ons handelen, onze keuzes zijn doordrenkt met onze christelijke identiteit, niet alleen politiek. Toch maakt iedereen die keuzes individueel. De drie christelijke partijen maken ook hun eigen keuzes en varen hun eigen koers. Soms varen ze daarin gelijk op, soms drijven ze iets uit elkaar en soms kruisen ze elkaar. Gelukkig heb ik nog geen ramkoers kunnen waarnemen, ook al lijken de recente gebeurtenissen hier sterk op.
De ChristenUnie is aan het volwassen worden. We hebben een eigen plek gekregen in het politieke landschap. De zelfreflectie die de partij heeft gedaan in het evaluatierapport van de commissie Schipper en het antwoord van het landelijk bestuur hierop, is hier een mooi voorbeeld van. We zijn niet meer bang voor zelfkritiek. Dat we daarbij links, rechts of midden genoemd worden, maakt eigenlijk niet uit. Het doet niets af aan onze christelijke identiteit. De keuzes die we maken zijn er niet om links of rechts gevonden te worden. Nee, die keuzes kennen een fundament, een Bijbels fundament.
Vlak na het tot stand komen van Paars 1 in 1994 werd de confessionele politiek en het CDA in het bijzonder bijna dood verklaard. De formatie werd benoemd als een heidens karwei, een aardverschuiving. Het CDA had verloren, de christelijke politiek had verloren en zou er waarschijnlijk nooit meer bovenop komen. Toch ging christelijke politiek door en het CDA kwam er weer bovenop. Christelijke politiek was niet dood.
Op 22 januari 2000 gaven de kiesverenigingen van RPF en GPV in Ede het groene licht voor een organisatorische unie, de ChristenUnie. Hoe toepasselijk is het dan dat de ChristenUnie, in een tijd dat confessionele politiek weer eens onder vuur ligt, kan laten zien dat zij niet alleen nog bestaat, maar ook volwassen aan het worden is. Juist in datzelfde Ede waar het begon, terug naar de bakermat.
In het boekje “Inschikken en opschuiven” uit 2002 gaf de heer van der Vlies (SGP) al aan: “Laten we elkaars eigenheid erkennen en de handen ineenslaan waar mogelijk” De ChristenUnie is een partij die gegroeid is, die volwassen is geworden. We krijgen daarbij ook een eigen gezicht. We gaan onze eigen weg. We werken samen, maar niet ten koste van alles. We zijn niet alleen één van de drie christelijke partijen, maar vooral ook één van de verschillende politieke partijen. Ik ben trots op deze partij en zie uit naar de groei, in eigenheid, niet per definitie in zetels, die we nog door gaan maken.
Positief stuk.
Ik vraag me altijd af hoe je de Bijbel als fundament voor politiek kunt gebruiken. Of laat ik het anders zeggen, ik vind het (lang) niet altijd duidelijk wat er in de Bijbel staat, zowel over het leven en des te minder over politiek. Gaat het de CU dan om een bepaalde interpretatie?
Volgens mij is iedere vertaalslag van de Bijbel naar een partijprogramma van een dusdanige aard dat de Bijbel amper nog fundament kan worden genoemd. Immers, van Nationalistisch tot en met Kosmopolitisch, van links naar rechts, voor dieren en mensen, iedereen kan met de Bijbel zwaaien; daar heeft de Christelijke politiek geen veto op. Als we dan zeggen dat de Bijbel het fundament is, moeten we steeds in het achterhoofd houden dat dit fundament geen stevig fundament is, een fundament die in haar aard steeds tegenspraak moet dulden.
Waar het me om gaat is dat een hoera-zin als ‘De Bijbel is ons fundament’ op zich niet zoveel zegt; hoe we het interpreteren, dat is belangrijk. Maar laten we dan dat het fundament noemen en geen veto claimen op een interpretatie van de Bijbel.
Of laat ik het open laten: wat betekent het als de Bijbel je fundament is? Volgens mij zegt dat helemaal niets.
Het zal mijn avond niet zijn vermoed ik.
Ik heb een uurtje geleden gepost: klinkt als een coach in de rust van een wedstrijd die 5-0 achter staat.
Het is allemaal oppeppend, maar een brede visie of controversieel standpunt kan ik er niet in ontdekken. Je kunt het! We kunnen het!!! We zijn nog niet verloren!!!! CU heeft de toekomst!!! is een beetje wat beklijft bij mij. Geen argumenten, geen tactiek, geen strategie!
Een coach die roept: we komen er wel!!! Daar moet de CU het nu ff niet van hebben. Geef mij maar aan hoe de wedstrijd gewonnen gaat worden! Wie dekt dossiertje Jonggehandicapten? Wie tacklet Wilders? Gaan we met herziening woningmarkt op de counter spelen?
Kortom: het roepen dat het beter moet en zal gaan is prima, maar doe er dan wel een TomTom bij die je de weg wijst!
@bird: Helaas ben ik het eens met bird. Niet ‘helaas’ omdat het bird is, maar omdat hij gelijk heeft. Het is lastig om kritiek te hebben op een artikel zoals dit, want het is inderdaad positief van toon. En als je kritiek hebt op iemand die positief is dan wordt je vaak meteen als negatief weggezet. Dat maakt de discussie in de partij ook zo lastig heb ik de afgelopen dagen weer gemerkt. Positief zijn vind ik prachtig, maar dan wel met een inhoudelijk elan. Met een duidelijk doel en een goede strategie om dat doel te bereiken. Dat mis ik helaas.
In het artikel staat in de laatste paragraaf: “we gaan onze eigen weg”. Leg dan eens precies uit wat die weg is. Ik hoor vooral wat we niet zijn; niet links, niet rechts, niet zoals het CDA, niet zoals de SGP. Maar wat dan wel? De schrijver had eigenlijk nog een stapje verder moeten gaan als hij constateert dat de drie christelijke partijen dezelfde Bijbel gebruiken maar verschillende politieke keuzes maken. Dat klopt inderdaad, maar dat geldt ook intern binnen de ChristenUnie. Dat is de uitdaging waar we voor staan.
Verder staat er in het artikel: “We zijn niet meer bang voor zelfkritiek”. Niets is minder waar. Maar; het wordt beter. Ondanks mijn kritische opmerkingen hier en daar heb ik in Ede ook hele goede dingen gezien. Als dat doorzet én we zijn in staat om, zoals de aangenomen motie van Nunspeet vraagt, meer interactie tussen de top van de partij en de achterban te organiseren, dan komt het vast goed.