De discussie over de ‘multiculturele samenleving’ is weer in volle gang. De moslims accepteren onze Westerse verworvenheden niet. De buitenlanders trekken onze uitkeringskassen leeg. Zuigers zijn het. De Marokkaanse straatterroristen maken het leven van de hardwerkende Nederlander zuur. Ze werken niet, maar ze slapen. Wanneer ze wakker zijn veroorzaken ze overlast. Zodra ze uit het buitenland in Nederland komen krijgen ze voorrang op de (sociale) huurwoningmarkt, ze maken herrie met hun minaretten en ze verachten onze samenleving en vooral onze vrouwen. Ze hebben geen respect voor de waarden die wij in het o zo verlichte Westen diep koesteren.

Hoewel bovenstaande statements natuurlijk dik aangezet zijn en allicht geen gemeengoed zijn, zijn dergelijke sentimenten veel te vinden onder de hardwerkende Nederlanders. En dit is zorgwekkend. Niet zozeer vanwege de inhoud, maar vooral vanwege de kracht en vanzelfsprekendheid waarmee de boodschap gebracht wordt.

Immers, één van de verwijten die wij als verlichtte Westerlingen graag maken is dat de Talibanleiders, de fundamentalistische moslims en de terroristen hun “achterban” van kleins af aan aanleren dat het Westen zo slecht is. Op jonge leeftijd leren kinderen al dat Amerika de as van het kwaad is, en de rest van het materialistische Westen niet veel beter is. Voor dat anti Westers fanatisme wordt veel gewaarschuwd, niet in de laatste plaats door de PVV.

Het is precies deze ferme veroordeling, dit ‘wij-tegen-zij’-denken, dat het grootste drama in de integratieproblematiek is. Niet voor niets is meneer Leers minister van ‘Immigratie en asiel’ geworden. Eigenlijk is Leers de minister voor ‘in je hok want je zult nooit één van ons worden’. Of nog korter: de minister voor paria’s. Misschien is een betere samenvatting: ‘ minister voor oprotten’.

Je kunt heel veel zeggen over asielzoekers en immigranten. Dat wordt dan ook vaak gedaan. Sta mij toe om voor deze ene keer iets over onszelf te zeggen.

Wij typeren alle niet-westerse allochtonen als vervelende gelukzoekers die in Nederland een nieuw Mekka willen stichten. Wij leren onze kinderen dat we moeten oppassen voor leeftijdgenoten van niet-Westerse afkomst. Het zijn straatterroristen. We stellen dat deze mensen, de paria’s, niet voldoende integreren omdat ze die achterlijke moskeeën willen bouwen. We concluderen vervolgens dat deze mensen proberen om onze samenleving over te nemen om een islamitische heilstaat te bouwen.

Dat het de moslims niet is gelukt om een politieke partij te beginnen, dat de moslimomroep een mislukking is geworden, dat de Contactgroep islam nooit van de grond is gekomen, etc. etc., laten we graag buiten beschouwing. Het levert ons namelijk niets op als we laten zien dat de moslimgemeenschap minder makkelijk te begrijpen is dan we denken. We omarmen films als Fitna, omdat die het onderbuikgevoel dat we hebben bevestigt.

Daarmee is het multiculturele drama compleet. Het probleem is niet dat ‘zij’ zich niet aanpassen aan ‘ons . Het probleem is dat ‘wij’ dezelfde retoriek zijn gaan gebruiken als de extremistische leiding van de Taliban doet. Wij scheren alle moslims over één kam; leren onze kinderen dat ‘hun’ cultuur achterlijk en gevaarlijk is. Zelfs zo gevaarlijk, dat we ertegen ten strijde moeten trekken met een minister van oprotzaken. ‘Die mensen’ kunnen namelijk onmogelijk integreren en dienen by default gewantrouwd te worden. Iedere moslim die het wel goed doet, is een excuusmoslim. Een communicatie-instrument van de Taliban. Wij laten zien dat middels een minister van Immigratie ‘hun’ toestroom ten hoogste tot een minimum beperkt kan worden, en hopen dat we via etnische registratie in ieder geval in de gaten kunnen houden waar de extremisten met hun politieke ideologie van de Islam zich bevinden. Stop ze in hokken en houd ze in de gaten, lijkt het adagium.

En daarmee is het multiculturele drama compleet. ‘Wij’  hebben onszelf de vorm, inhoud en middelen verworven waarvan we het gebruik door de ander zo hard veroordelen.