Momenteel voert de ChristenUnie de campagne ‘Uit Overtuiging’ voor misschien wel de laatste provinciale verkiezingen van ons land. Op koude, natte en winderige pleintjes vinden inspirerende en hopelijk ook overtuigende ontmoetingen plaats. Uit overtuiging zijn we immers bereid een prijs te betalen en daar te blauwbekken in veel te grote truien, onhandig aangetrokken over onze jassen. Maar het blijft opletten waar we van overtuigd zijn: Is dat ons provinciale gelijk, waardoor bijvoorbeeld meneer Veerman de boot afhoudt, of zijn er grotere, hogere waarden die echt de moeite waard zijn?

Onlangs kwam een lokale ChristenUniefractie nogal blatant in het provinciale nieuws (http://www.omroepflevoland.nl/nieuws/nieuwsbericht?NewsID=78235). De fractievoorzitter stelde voor om de gemeente bijna 4.000 euro per maand te laten missen(1), omdat hij overtuigd was van “een principezaak”: Als de gemeente de bouw van windmolens in haar eigen achtertuin tegenhield, moest ze ook niet in de bouw ervan bij Schiermonnikoog investeren. De aandelen van de gemeente in het bedrijf dat een aandeel in deze bouw bij Schiermonnikoog nam, moesten dus worden weggegeven(2). Dat vond de fractie “consequent”, in tegenstelling tot de aantijging van de Volkskrant die de bestaande deelname “hypocriet” noemde. Hier sluimerde even een overtuiging in de grotere, hogere waarde ‘betrouwbaar te willen zijn’, maar heel overtuigd daarvan leek niemand. Een prijs was betaald.

De fractie noemde ook nog wel het vaker gehoorde argument tegen veronderstelde duurzame ontwikkeling: dat de vele subsidiegelden ten goede zouden komen aan slechts enkelen. Maar waar deze fractie zich op liet voorstaan was toch vooral dat zij in deze ‘principezaak’ een prijs wilde betalen, uit overtuiging. Oftewel: zij wilden als enkelen besluiten tot het betalen van een prijsje door velen.

Over ‘consequent’ gesproken: ondertussen is de ChristenUnie in haar landelijke verkiezingsprogramma zeer enthousiast over windenergie. Ook expliciet over het op korte termijn realiseren van een redelijk groot windenergiepark op zee. Daarin redeneert men uit overtuiging van twee grotere waarden: 1) het voorzorgsprincipe in verband met mogelijke onomkeerbare klimaatschade en 2) onze afhankelijkheid van instabiele regio’s en energieprijzen.

Nou zien we deze laatste factoren de afgelopen dagen wel zeer sterk reageren: de olieprijs steeg zo’n 15% in drie dagen(3)! Toch blijven we met onze drukke doorsluisdelta voorlopig wel afhankelijk, en blijven we daar met ons velen vast ook goede slaatjes uit slaan.

Het eerste argument blijft wetenschappelijk nattevingerwerk, maar intuïtief staat tot aan de andere kant van de wereld helaas als een paal boven water (…) dat we ook structurele ingrepen moeten doen om zeer kwalijke zaken te proberen te voorkomen. Dat betekent dus ook investeren met onzekere rendementen, door en voor die enkelen, zowel als ons velen. Uit overtuiging.

Maar dan blijkt de dagelijkse realiteit van provincies in de polder toch weerbarstiger: daar worden we heen en weer geslingerd door winden van overtuigingen die de waan van de dag bijna niet overstijgen en betalen we daar een prijs voor.

Deze ‘duurzame’ geschiedenis illustreert zo volgens mij dat overtuiging op zich niet genoeg is, maar dat het uitmaakt waar we van overtuigd zijn, en dat het de moeite waard is om lokale tegenwinden te trotseren; voor meer duurzaamheid uit voorzorg en uit afhankelijkheid. Meewaaien op grotere, hogere winden. Ook op die koude en natte pleintjes morgen!

_______________________

(1) De Gemeente Urk heeft 23 van de 3.050 aandelen van HVC, dat volgens haar jaarverslag in 2009 bijna €2.000 dividend per aandeel uitkeerde.

(2) HVC had in 2009 een eigen vermogen van ruim €39.000 per aandeel, maar bij de oprichting is besloten dat deze waarde in het bedrijf blijft en dus niet gecasht kan worden, maar tegen de oorspronkelijke prijs van €340 moet worden doorverkocht.

(3) Een vat Brent-olie kostte op 21 februari $103 en door slecht nieuws over de productie in Lybië op 24 februari $119.

© foto Martin Heinsius