Mijn nichtje Nora snapt hoe het zit. Als zij iets waardevols heeft, zoals bijvoorbeeld een haarband, dan is dat van haar. En haar band ermee is onverbrekelijk. Daar komt zelfs het buurjongetje waar ze mee gaat trouwen niet tussen. Heel begrijpelijk natuurlijk. Voor een meisje van twee.
De ChristenUnie lijkt zich in een paar jaar toch minder te hebben gehecht aan het pluche. Minister Rouvoet vond het afscheid van zijn ministerie eerder bijzonder dan emotioneel; hij is “niet van de sentimentele afdeling”. Zaken waar hij weer wel aan hecht zijn z’n trofeeën en oorkondes en die staan ook slechts in z’n rariteitenkabinet.

En zo is het een klein stapje naar China. Daar hecht men namelijk wél zwaar aan materie, vooral zware materie. Deze week werd bekend dat het Chinese quotum voor de export van zeldzame metalen met dertig procent daalt. Drie maanden geleden nog daalde dat quotum ook al, toen met zeventig procent. We mogen blij zijn dat ze deze honderd procent getrapt hebben verminderd omdat ze momenteel de absolute meerderheid van de wereldvoorraden produceren, maar goed. Deze grootste minderheid op onze planeet hecht aan zaken waarvan ze weten dat anderen ze ook waardevol vinden. En zullen vinden.

De relevantie van deze ontwikkeling besprak ik in het kwaliteitslab in de glasrecyclingfabriek waar ik regelmatig kom. Een wetenschappelijk onderwezen Congolees die daar lopendebandwerk doet,meende dat China hiermee, in lijn met het opkopen van Griekse staatsobligaties, de ontwikkelingshulp aan Europa stevig verankert.

Het lijkt mij ondertussen duidelijk dat we hier meer van zullen blijven horen. En merken, maar wat? Wat te denken van en hoe te anticiperen op de vreemde rijke jonge Ling? Kunnen we veilig blijven terugvallen op onze moreel superieure democratie? Nee, oliedom, volgens de auteur die deze week als tweede eindigde bij de essaywestrijd van NRC-next deze week. Op onze heilige handelsgeest dan? Holland als hub voor Chinese ontwikkelingswerkers naar Europa? Right..

Dooyeweerd noemde de staat, als territoriale rechtsgemeenschap, de enige die in staat is de vele verbanden die samen een volk zijn te integreren. Als Nora’s haarband, of, vooruit, een dasspeld van zeldzaam Chinees metaal. Niet het bedrijfs- of verenigingsleven, maar alleen de staat kan, gefundeerd op het geweldsmonopolie, ons allen tezamen recht doen. Aldus sprak Dooyeweerd.

In bovengeschetst perspectief van het woeden van de volkeren blijkt elk politiek ‘leefstijlclubje’ middenin ons poldertje slechts schattig. Het eeuwigheidsperspectief dat lonkt waar gedicht wordt over ‘de Zoon van God die de aarde ontving als een kwetsbare pot’ – dat is daarentegen verbluffend hoopvol.