Het kerkgebouw waar ik meestal kom, staat in een buurt met een hoog multiculti-gehalte. Een paar vrouwen uit onze kerkelijke gemeente organiseren daar in een buurthuis kookmiddagen waar vooral Marokkaanse dames aan meedoen. Volgens hen is de kerstboom ontleend aan een baartechniek: een vrouw gaat bij het persen met beide handen aan een geschikte tak van een dadelpalm hangen! Naast het dierenvertrek met de beroemde voerbak in Bethlehem moet dus wel zo’n dadelpalm gestaan hebben…
Beth-lehem betekent brood-huis, maar er heerste hongersnood in het land. Een man uit Bethlehem trok met zijn gezin naar het buitenland. Zijn twee zonen vonden en huwden daar buitenlandse schonen, maar niet veel later bestond de familie uit drie weduwen. Moeder ging terug naar Bethlehem, en een van de schoondochters bleef bij haar.
Laat nu deze niet-joodse Ruth een stammoeder zijn geworden van de grote koning David en de ware Koning Jezus. En de enige buitenlandse is ze ook niet: Tamar, met wie Juda als weduwnaar vreemd ging, had ook geen bloed van Abrahams vader Tenach in de aderen; en Rachab, de hoer in Jericho die de spionnen van Jozua beschermde, zal ook een volbloed Kanaänitische zijn geweest. En Bathseba, met wie David overspel pleegde, was ook niet van vreemde smetten vrij: ze was getrouwd met een buitenlander (of was ze dat zelf ook?).
Wat is het voor pesterij van de Jood Matteüs dat hij zijn volksgenoten in de eerste kolom van zijn ‘Leben Jesu’-boekrol meteen confronteert met dit illustere viertal dames, van wie ten minste drie buitenlandse? En meteen daarna tekent hij op hoe magiërs uit een oostelijk buitenland kwamen opdagen bij moeder en Kind. Afgereisd van ergens tussen de Jordaan en China… Met als resultaat dat ook Jozef met zijn heilige Gezin naar een buitenland trok – en in Egypte hun heil zoekt. Asielzoekers in het land van de slavernij voor de Exodus.
En die voederbak dan? Daarover schrijft niet Matteüs, maar de reisgezel van Paulus, dokter Lukas, die vrijwel zeker Maria heeft laten vertellen en laten vertellen en laten vertellen. In een voederbak had ze Jezus opgebakerd. Niet als voer voor de dieren, natuurlijk.
De symboliek van die voederbak wordt krachtiger als Jezus zichzelf het levende Brood gaat noemen. Brood voor mensen. Niet alleen voor zijn volksgenoten, de Joden, maar voor alle mensen. Bedoeld voor alle buitenlanders. Jezus werpt zijn brood, Zichzelf, uit over alle wateren. De kerk wordt een multinational. Allerlei volken, stammen en talen ontmoeten elkaar daar. Principieel multiculti – met integratie tot één ‘Ere zij God’, een onderdompeling in één Geest van grensoverschrijdende gerichtheid op alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is.
Ook in 2012. Een goed Nieuwjaar gewenst!
Laat ik eerst mijn waardering uit mogen spreken voor de sympathieke nieuwjaarsboodschap van de heer Nijhoff. De liefde van onze God voor ‘een wereld verloren in schuld’ komt er ruimschoots in tot uitdrukking. En terecht!! Die liefde behoort de ChristenUnie voor ons ook uit te dragen; dat bedoelt een betere wereld op het oog te hebben. Allen die een betere wereld voorstaan, worden dus bij dezen uitgenodigd om zich bij ons aan te sluiten!! Een goed begin in het nieuwe jaar, lijkt mij zo.
Op het ledenforum heb ik het wel eens eerder verteld; ooit kreeg ik een boek over 650 jaar Rotterdam, waarin heel de ontstaans- en ontwikkelingsgeschiedenis van de stad beschreven werd.
Rotterdam is een van de meest multiculturele steden van ons land geworden. Als bewijs van die multiculturaliteit welke zich twee eeuwen terug reeds voordeed en waar mede de groei van de haven tot grootste wereldhaven aan te danken is geweest, stond er een portret in het boek van een vrouwtje in klederdracht, met een kanten kapje met gouden spiraaltjes, typisch niet Rotterdams dus. Omdat er bij verteld werd dat ze getrouwd was met Wouter Barendregt, boer en burgemeester van Katendrecht, (de ‘Boerenzij’ van de stad) zo heet ook mijn zoon, zo heette ook mijn vader en overgrootvader enz., enz., heb ik eens in de geschiedenisannalen van de familie na gekeken waar Stijntje vandaan kwam. Dat was ‘helemaal’ uit Rhoon, ….. nu tpv het eerste metrostation buiten de stad naar het westen toe.
Zóveel is er veranderd in die tweehonderd jaar!! Tegen de tweehonderd nationaliteiten vanuit de verste uithoeken der aarde nu. Hoeveel honderdduizenden allochtonen er inmiddels zijn in Rotterdam, durf ik niet eens te schatten. Van mijn overgrootje, 6 generaties terug, geloof ik, weten we dat die mensen helemaal zijn geassimileerd in onze samenleving. Van de door Nijhoff genoemde overgrootjes van de Here Jezus weten we dat ook. Maar van de volgens velen doorgeschoten multicul samenleving van nu weten we inmiddels toch wel dat die slechts betrekkelijk, deels gelukt is, buiten de sociale dienst.
En de haven en industrie groeit er niet meer van. En de criminaliteitscijfers doen ons fronsrimpeltjes trekken. En de zorgkostenrekening komt toch wel bij een erg selecte groep in de maatschappij te liggen. En bij rechts begint dat best al wel te nijpen en dus bespreekbaar te worden allemaal. Bij ons ook?
Nog even aangaande die arbeidsparticipatie in onze samenleving: Christus offerde zich als Brood des Levens. ‘Bedoeld voor alle buitenlanders’, zegt Nijhoff terecht. Daar moet je wel zelf heel persoonlijk ook voor kiezen, voor dat heil, zo weten we. Wij geloven bij de CU immers niet in onvoorwaardelijke alverzoening. Tenminste daar is geen Bijbelse grond voor aanwijsbaar.
Die gedachte overgebracht op de arbeidsparticipatie, zeg ik ook: daar moet je wel zelf persoonlijk en wij als politiek ook voor kiezen!! Daar moeten we elkaar aan kunnen houden!
Die arbeid moet er dan wel ook zijn!! En daar gaat het in het komende jaar nog afgrijselijk aan schorten, beloven de donkere wolken, welke zich steeds meer en meer boven ons samen pakken.
Doch nu reeds kunnen wij ons als politiek sterk maken tegen de toenemende vlucht van bedrijven, met achterlating van het werkloze personeel, naar verre lage lonen landen. Nu kunnen wij uitverkoop van productiebedrijven, denk aan de broodnodige nutsbedrijven, maar ook andere, weer berouwvol stoppen en onder onze gezamenlijke hoede nemen, onttrokken aan het wrede hebberige grootkapitaal.
Weg met woekeraandeelhoudersvergaderingen met de GGs aan het hoofd, welke de baas zijn over onze bedrijven! Onze werknemers vinden wij véél belangrijker!
Wij zijn niet geïnteresseerd in het nog rijker worden van de reeds stinkend rijken. (een paar decennia terug ‘verdienden’ de GGs 25x zoveel als modaal, nu is dat in Amerika al 300x zoveel, wat ik een bankslaaf bij ons ook nog zag verdedigen, om weglopen der GGs tegen te gaan). Wij zijn meer geïnteresseerd in nette goedbedoelende mensen en hun welgevoelen in een maatschappij waarin ze mee mogen (ook moeten) doen en zich happy kunnen gevoelen, niet óf decadent óf (300x zoveel) uitgesloten.
In Jezus Christus’ Naam!!