Ik kijk naar buiten en zie de sneeuw. Ik weet dat er mensen en kinderen in de sneeuw rondlopen. Mensen die niet erkend worden, gezinnen die hier niet mogen zijn. Moeders met kleine kinderen die uit een (warm) land naar Nederland gevlucht zijn maar hier niet mogen blijven. Maar, om wat voor reden dan ook, niet terug kunnen. Gezinnen die nu nergens meer terecht kunnen, na jarenlange onzekerheid nu tussen wal en schip gevallen zijn. Kleine kinderen die, ver weg van hun vertrouwde omgeving, door de sneeuw lopen, op zoek naar een plek om te overleven.
Vandaag is de behandeling van de begroting van immigratie en asiel. Je zou verwachten dat er hier gesproken wordt over een snelle oplossing voor deze mensen. Maar wat is een van de belangrijkste vragen die in het debat aan de orde zal komen? De vraag of het strafbaar is om deze mensen te helpen. Het is toch niet voor te stellen. Mogen mensen geholpen worden? Op deze vraag is slechts één antwoord mogelijk! Het zegt veel over de staat van ons land als over deze vraag gedebatteerd moet worden.
Natuurlijk kan niet iedereen blijven. En als asielzoekers uitgeprocedeerd zijn, moeten ze als dit mogelijk is naar het land van herkomst. En mensen die hier illegaal verblijven en strafbare feiten plegen moeten gestraft worden. Er zijn echter mensen die slachtoffer zijn van het systeem, op straat gezet worden en nergens meer heen kunnen. Deze mensen moeten niet strafbaar gesteld worden, maar moeten geholpen worden.
Het is de taak voor de Christelijke politiek om op te komen voor rechtvaardigheid en barmhartigheid. (en gelukkig doen anderen dit ook). Ik hoop dat naast de ChristenUnie ook het CDA en de SGP duidelijk afstand nemen van de harde voorstellen van de PVV. De SGP en ook de PVV willen de Christelijke traditie bewaren. Als er echter iets zichtbaar moet blijven van de Christelijke traditie in Nederland is het wel barmhartigheid. We kunnen en mogen hulpeloze mensen niet in de kou laten staan. Barmhartigheid is geen vraag, het is een plicht.
Jammer dat je verder niet verduidelijkt wáárom barmhartigheid voor de overheid een plicht is. Dat lijkt mij in deze namelijk wat discutabel.
@MarkvanH: Hoe bedoel je dat precies? Barmhartigheid en rechtvaardigheid lijken me goede leidraden voor het handelen van de overheid. Opvang bieden aan mensen die het echt nodig hebben is een plicht, dat vinden partijen van PVV tot GroenLinks.
@MarkvanH:
Het is inderdaad de vraag in hoeverre de staat verantwoordelijk is om barmhartig te zijn. In dit geval lijkt me dat echter geen kwestie. Het vreemdelingenrecht is iets wat door de staat geregeld wordt. Het gaat hier om wetgeving die onbarmhartig is.
Of de staat mensen die tussen was en schip vallen moet opvangen is een vraag waarover gediscussieerd kan worden. Op de vraag of de staat mensen die barmhartigheid tonen en mensen helpen strafrechtelijk moeten vervolgen lijkt me maar één antwoord mogelijk.
@ Remco
In dit geval vindt de pvv niet dat mensen die hulp nodig hebben opgevangen moeten worden. Illegalen worden zonder pardon op straat gezet.
@Remco van Mulligen: Het lijkt mij ook een bijzonder goede leidraad, maar dat is wat anders dan een plicht. Elke keer zal er de afweging gemaakt moeten worden wat barmhartigheid in de specifieke casus nu eigenlijk inhoudt en wat daar de gevolgen van zijn.
Als het gaat om uitgeprocedeerde asielzoekers kun je die wel eindeloos blijven opvangen, maar naast de gevolgen als er uiteindelijk tot uitzetting wordt besloten creëer je eveneens precedenten die onvoorziene en kwalijke gevolgen kunnen hebben.
@Aldert: De staat is inderdaad verantwoordelijk voor het vreemdelingenbeleid, een beleid waar m.i. wel wat aan schort, maar waar we wel vanuit moeten gaan zolang het beleid zo slordig is als nu.
En op de vraag of hulp aan uitgeprocedeerde asielzoekers die hier illegaal verblijven strafbaar gesteld moet worden lijken mij meerdere antwoorden mogelijk. Oók een volmondig ja. Die mensen verblijven hier willens en wetens illegaal, hebben geen deugdelijke gronden voor asiel en horen het land te verlaten. En als illegaliteit strafbaar wordt gesteld (een bepaald niet onmogelijk scenario), maken die mensen zich schuldig aan een misdrijf. En dat hoort bestraft te worden.
Zeker omdat die mensen het land kúnnen verlaten.
Grotendeels eens met reactie van MarkvanH: als mensen uitgeprocedeerd zijn èn het land ook daadwerkelijk kúnnen verlaten, heeft het bieden van opvang niets te maken met barmhartigheid maar slechts met ondermijning van de rechtsorde. Daar zouden kerken niet aan mee moeten doen.
Als mensen uitgeprocedeerd zijn maar het land níet kunnen verlaten, komen ze in een zwart gat, en moeten kerken, maar bijv ook burgerlijke gemeentes, hen gewoon kunnen opvangen. Maar dan nog is dit een noodgreep, die slechts kan duren tot het gat in de procedure is gedicht. De toets of iemand daadwerkelijk kán worden uitgezet zou integraal onderdeel moeten worden van de asielprocedure: pas wanneer (met een lelijk woord) de ‘uitzetbaarheid’ is vastgesteld zou je moeten kunnen spreken van ‘uitgeprocedeerd’ – maar dan moet iemand ook niet op straat worden gezet maar op het vliegtuig. Zolang onzeker is of iemand kan worden uitgezet, loopt de procedure nog, is iemand dus niet ‘uitgeprocedeerd’ en moet je hem/haar gewoon kunnen opvangen.
Ik denk dat wij als kerken heel voorzichtig moeten zijn: falend overheidsbeleid mag geen excuus zijn voor het laten passeren van mensonterende toestanden, maar we mogen ons ook niet laten misbruiken om mensen dmv tijdelijke opvang een worst voor te houden die eigenlijk gewoon kunnen worden uitgezet, en dat naar onze rechtsorde ook moeten.
Grotendeels eens met reactie van MarkvanH: als mensen uitgeprocedeerd zijn èn het land ook daadwerkelijk kúnnen verlaten, heeft het bieden van opvang niets te maken met barmhartigheid maar slechts met ondermijning van de rechtsorde. Daar zouden kerken niet aan mee moeten doen.
Als mensen uitgeprocedeerd zijn maar het land níet kunnen verlaten, komen ze in een zwart gat, en moeten kerken, maar bijv ook burgerlijke gemeentes, hen gewoon kunnen opvangen. Maar dan nog is dit een noodgreep, die slechts kan duren tot het gat in de procedure is gedicht.
De toets of iemand daadwerkelijk kán worden uitgezet zou integraal onderdeel moeten worden van de asielprocedure: pas wanneer (met een lelijk woord) de ‘uitzetbaarheid’ is vastgesteld zou je moeten kunnen spreken van ‘uitgeprocedeerd’ – maar dan moet iemand ook niet op straat worden gezet maar op het vliegtuig. Zolang onzeker is of iemand kan worden uitgezet, loopt de procedure nog, is iemand dus niet ‘uitgeprocedeerd’ en moet je hem/haar gewoon kunnen opvangen.
Ik denk dat wij als kerken heel voorzichtig moeten zijn: falend overheidsbeleid mag geen excuus zijn voor het laten passeren van mensonterende toestanden, maar we mogen ons ook niet laten misbruiken om mensen dmv tijdelijke opvang een worst voor te houden die eigenlijk gewoon kunnen worden uitgezet, en dat naar onze rechtsorde ook moeten.
Ik hoor mezelf graag praten maar twee keer zelfde reactie posten was niet met opzet – site gaf een foutmelding. Kunt helaas geen reacties editen of verwijderen.
Barmhartigheid is een morele en dus persoonlijke kwestie. Ik ben het met schrijver van het artikel een dat strafbaarstelling van het helpen van mensen in nood te ver gaat, maar ik wens mij ook geen morele verplichting te laten opleggen door de politiek. Ik bepaal zelf of en zo ja wanneer ik mensen wil helpen. Daar heb ik niet de dwang van mensen, die zich moreel superieur wanen, voor nodig. Dergelijke mensen horen niet eens thuis in de politiek van een beschaafd land!