Kort geleden ben ik tot een schokkende conclusie gekomen: ik ben a-sociaal! U kunt het beter maar vanaf het begin weten, dan bent u voorbereid.
Na jaren werken werd het ons elf jaar geleden gegeven ouders te worden. Op de dag dat mijn zoon werd geboren, ben ik gestopt met geld verdienen. En nee, de woorden zijn niet willekeurig, maar heel bewust gekozen. Ik ben weer gaan studeren. Mocht ondertussen nog een dochter ter wereld brengen en ben het vrijwilligerswerk ingerold.
Van ochtendjes helpen op de peuterspeelzaal, ramen schilderen op school, de medezeggenschapsraad en luizenmoederen tot zitting nemen in het bestuur van de ChristenUnie en het schoolbestuur: mijn dagen waren wel gevuld. Tussen de middag aten de kinderen thuis en veel vriendjes en vriendinnetjes kwamen graag mee. ’s Middags uit school was ik ook altijd aanwezig, weliswaar niet met thee en koekjes, maar wel met een luisterend oor. En als ik al eens weg moest voor een vergadering of iets dergelijks, dan was dat altijd ’s avonds en dan was papa thuis (en nee, papa past niet op, papa is gewoon papa!).
Edoch, mijn leven deugt niet, ik doe het gruwelijk fout. In het kader van de vergrijzing moeten zoveel mogelijk mensen aan het werk, zodat de lasten betaald kunnen blijven worden. Oftewel: zoveel mogelijk mensen moeten zoveel mogelijk belasting betalen. Ik heb een half jaar een baan gehad. Helaas blijkt de stichting waar ik voor werkte niet levensvatbaar en vanaf 1 december ben ik weer zonder betaalde baan. Ik draag dan dus ook geen belasting meer af… Parasiet die ik ben!
Maar toch snap ik het niet, ik kost de maatschappij namelijk ook niets. Ik heb geen uitkering (nee, inderdaad, ik ben niet economisch onafhankelijk… ik zie de meewarige blikken over mijn naïviteit al voor me), ik doe geen beroep op toeslagen en ik ben niemand tot last. Sterker nog: door mijn vrijwilligerswerk help ik de maatschappij op vlakken waar geen betaalde functies (meer) voorhanden zijn.
Zo vreemd lijkt mij mijn houding niet, ik herken er namelijk veel van terug in het beleid van de ChristenUnie. Inzetten op de economische zelfstandigheid van het gezin in plaats van economische zelfstandigheid van het individu. Het kindgebonden budget dat je als gezin kunt besteden aan de manier waarop jij je gezin wilt inrichten in plaats van een kinderdagverblijfsubsidie. Maar ook die ‘aanrechtsubsidie’: niets nieuws onder de zon hoor, vroeger hevelde je je belastingvrije voet namelijk gewoon over naar de kostwinner, nu krijg je dat geld direct op je eigen (in mijn geval gewoon een gezamenlijke) rekening. Nu wordt het als een stigmatiserende subsidie gebracht.
Ik merk dat ik mij bijna dagelijks moet verdedigen. Werk wordt in ons land te vaak gezien als betaald werk. Individuele economische onafhankelijkheid lijkt een magisch begrip te zijn geworden en we durven zelfs de stelling aan dat kinderen die naar de kinderdagopvang gaan beter worden opgevoed dan kinderen die thuis worden opgevangen (en nee, daar zit meestal niet de broodnodige nuance in). Ik zie mijzelf als een redelijk intelligent mens, dat zeker niet werkschuw is, maar tot het moment dat ik betaald krijg voor hetgeen ik doe, tel ik blijkbaar niet mee. Betaalde arbeid als heilig moeten. Maar is dat wel zo? Ik zou graag hebben dat de maatschappij eens welgemeend tegen mij zou zeggen: ach vrouw, ga toch koken!
Beste Sandra,
Hier heb ik niets meer aan toe te voegen. Wat een veelzijdigheid is er bij jou zichtbaar, en wat een tunnelvisie er in de maatschappij is omtrent ‘economische onafhankelijkheid’…
Leuk stuk Sandra!
Overigens heb je ook feministes bij de CU, ontdekte ik laatst.
Leuk artikel, heel herkenbaar ook.
Ik zou heel graag eens een berekening zien van een gezin met 1,5 baan met kinderopvang tov een gezin met 1 baan en een niet-werkende ouder: wat is uiteindelijk het verschil in opbrengst/lasten voor de staat?
Feminisme heeft overigens wel voordelen; ga eens na hoeveel vrouwen in je familie onderwijs onder hun kunnen gevolgd hebben, alleen omdat ze vrouwen waren? Dat speelt nu toch minder dan 50 jaar geleden..
Hallo Marloes,
Remco was degene die ‘feminisme’ opbracht
Waar mijn pleidooi om gaat is dat een niet-werkende ouder niet per definitie een niet werkende ouder is, maar slechts een niet-betaalde ouder.
Ik vraag me oprecht af waarom een niet-betaalde ouder zich zo vaak moet verdedigen omdat hij of zij geen ‘betaalde’ ouder is. Dat zou volgens mijn opinie moeten veranderen. Probeer je eens een Nederland voor te stellen zonder vrijwilligers……….
Ik hou absoluut geen pleidooi voor languit op de bank achter de geraniums kasteelromannetjes lezen. Doe wat met je talenten, blijf aan jezelf werken. Maar als je ervoor kiest om vrijwilligerswerk (ja inderdaad, we noemen het wel ‘werk’!) te doen, laat de maatschappij je dan voor net zo vol aanzien als iemand die voor zijn of haar arbeid betaald wordt!
Misschien ben ik wel juist de feministe hier
)
Wás dat maar feministisch denken. Sinds de tweede golf (jaren zestig/ zeventig) staat feminisme gelijk aan links-socialistisch en nu heb ik daar van oudsher weinig problemen mee, maar in dit geval wel. Aan die feministische beweging hebben we dingen te danken als de legalisering van abortus, en het dwingen van vrouwen om te werken. Ook het pleidooi voor een quorum dat Kroes onlangs voerde (en dat naar ik dus tot mijn verbijstering laatst ontdekte, ook door een groep CU-vrouwen wordt gesteund) en het idee dat Europa moet opleggen hoeveel zwangerschapsverlof wij in Nederland krijgen zijn m.i. het gevolg van dat radicale emancipatiedenken. Ik denk niet dat dát is waar vrouwen hun verbeterde positie aan te danken hebben. Ik denk in navolging van Marike Stellinga dat dit type feminisme de situatie voor het merendeel van de vrouwen juist heeft verslechterd.
“Feministes” zoals Sandra, dat zijn de volledig en werkelijk geëmancipeerde vrouwen waar we bij de CU trots op mogen zijn.
Goed stuk. Hoewel ik zelf straks als ik afgestudeerd ben graag wil werken, is ook dat parttime, omdat er meer is dan alleen betaald werken, zoals je al zegt.
Ik ben mijn moeder ontzettend dankbaar dat ze tot ik een jaar of elf was geheel thuis is gebleven, waar ze alles behalve inactief was. Toen is ze weer wat gaan werken, hoewel ze dat eigenlijk niet wilde (mijn ouders vinden het nml hun verantwoordelijkheid dat hun kinderen het ook goed hebben). Het is jammer dat zoveel vrouwen zich moeten verdedigen, terwijl juist vrouwen als jezelf zoveel goed werk doen.
Tja, dat je Sandra Korteweg nauwelijks een niet-werkende moeder kunt noemen, vind ik ook. Toch ben ik nog altijd van mening dat niet (betaald) gaan werken om voor de kinderen te zorgen een keuze is waar de samenleving niet voor zou hoeven betalen (d.m.v. de algemene heffingskorting). Als ik besluit minder te gaan werken of als mijn partner besluit zijn baan aan de wilgen de hangen, voelen we dat ook in onze portemonnee. Ik zie dus niet in waarom dat niet geldt voor moeders die geen betaalde baan hebben.
Want laten we eerlijk wezen, wat schiet Nederland er economisch mee op dat Sandra op de peuterschool hielp of ramen heeft beschilderd? Met haar beslissing tussen de middag thuis te zijn voor de kinderen zodat deze thuis konden eten, heeft ze er zelfs voor gezorgd dat iemand anders minder inkomen had en heeft ze de economie zelfs geschaad (even overdreven, natuurlijk).
Dus Sandra heeft niet alleen geen economische bijdrage geleverd maar ook nog eens geen belastinginkomsten gegenereerd en geld gekost via de algemene heffingskorting en eventueel via studiefinanciering tijdens haar opleiding / studie zonder dat die investering van de samenleving rendement heeft gehad. Want laten we heel eerlijk zeggen: de mens is tegenwoordig een economische eenheid die rendement moet opbrengen.
Maar, hoewel dat allemaal goede argumenten zijn tegen thuiszittende moeders, is het belangrijkste argument dat het ook potentieel schadelijk is voor de moeders zelf.
Stel dat je echtgenoot, die jarenlang voor de inkomsten heeft gezorgd, besluit je in te ruilen voor een jonger model. Zeg nu niet dat dat onder Christenen niet voorkomt want dat is niet waar. Daar zit je dan, als gescheiden moeder van twee kinderen die waarschijnlijk nog steeds op school zitten. Ineens heb je geen keuze meer en moet je wel (betaald) gaan werken maar zit er ineens zoveel jaar tussen je opleiding en je huidige sollicitatie dat je diploma’s het papier niet meer waard zijn waar ze op gedrukt zijn. En daar zit je dan, als sociaal-pedagogisch hulpverlener voor het minimumloon aan de kassa van Neerlands grootste supermarkt of heb je een dweil in handen in een kantoorpand terwijl je de letters ir. voor je naam hebt staan.
Een milder scenario is het lege-nest-syndroom waar veel moeders last van krijgen zodra hun kinderen naar de middelbare school gaan of op kamers gaan wonen. Ineens is er geen reden meer om de hele dag thuis te zitten en de kans dat je kinderen langskomen voor een luisterend oor (of zelfs maar thee met koekjes) is gereduceerd tot nul. Voor veel vrijwilligerswerk ben je inmiddels te oud (een vrouw van boven de 50 bij de peuterschool zie je niet vaak) en er zit een gat ter grote van de Grand Canyon in je CV. Niet voor niets zit een groot deel van de vrouwen tussen de 40 en 60 jaar aan de antidepressiva.
De huidige dwang dat moeders betaald werk doen, is van groot belang voor de toekomst van ons land. Economische kunnen we deze vrouwen simpelweg niet missen en er zijn ook grote investeringen in deze vrouwen gedaan, zowel door de ouders als door de samenleving. We kunnen het ons als land ook niet permiteren dat deze investering voor niets zijn.
Maar ook voor de vrouwen zelf is het van groot belang, al is het alleen al om er zeker van te zijn dat je jezelf staande kunt houden, mocht dit onverhoopt nodig zijn in de toekomst.
@Edward:
Edward, in een vorig forumleven nog Edward Gebuis?
Die rancuneuze woorden verklaren een hoop…
En dat Sandra op een school hielp met schilderen, heeft de school weer euro’s bespaard op een professionele schilder, en heeft de school dus wat meer geld beschikbaar voor beter onderwijs?
Alle kleine beetjes helpen. Je weet wat ze zeggen: ‘wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’
Hallo Edward,
Leuk discussie, dat geeft je altijd de kans om je eigen mening nog eens goed onder de loep te nemen. Bedankt!
Een door elkaar wat opmerkingen:
. Mijn studie heb ik dus zelf betaald. Daarmee heb ik wat docenten aan het werk gehouden. Docenten verdienen over het algemeen net even iets meer dan een gemiddelde medewerker in de kinderdagopvang en dragen dus ook meer belasting af. Ergo: mijn thuisblijven heeft alleen mijn gezin geld gekost en heeft de maatschappij meer opgeleverd aan hogere belastingafdracht door mensen die ik aan het werk heb gehouden (tja, ver zoeken kan ik ook 
)
Toen ik ging studeren, was ik te oud om in aanmerking te komen voor een studiefinanciering. Dat is tegenwoordig wel een voordeel van het op steeds latere leeftijd moeder worden: je valt buiten veel regelingen die de maatschappij geld kosten
De algemene heffingskorting geldt voor iedere Nederlander onder de 65 jaar. Het leven in een maatschappij brengt soms ook gewoon mee dat er regels (zowel rechten als plichten) gelden voor iedereen die in die maatschappij leeft……waaronder de algemene heffingskorting!
Wat is de economische waarde van ramen beschilderen? Ik kan hier een heel betoog gaan houden over inrichting (fysiek en educatief) van scholen, maar dat voert te ver. Maar er is wel degelijk een hele boom over op te zetten.
, de school moet een bus huren (hou je weer een chauffeur aan het betaalde werk!). Alleen moeten die kosten wel betaald worden en dat doet de overheid niet.
De hedendaagse maatschappij verwacht nogal wat van scholen, met een vanzelfsprekendheid die soms stuitend is. Heel leuk, een uitnodiging van de gemeente om met de Kinderboekenweek naar een theatervoorstelling te komen (in welk kader dan ook!), maar dan zullen er toch ouders moeten zijn die de kinderen daar moeten brengen. Of, economisch als je bent Edward
Als je dan weet dat er scholen zijn die de reguliere vrijwillige bijdrage al niet eens gestort krijgen, dan werkt extra kosten maken helemaal contraproductief.
Maar dan je belangrijkste ‘argument’ en hier geef je helaas aan dat je de belangrijkste nuance in de hele discussie mist, of doelbewust buiten beschouwing laat!
Natuurlijk is niets menselijks christenen vreemd en ja ook in christelijke kringen komen scheidingen voor. Ook arbeidsongeschiktheid trouwens, en sterfgevallen en natuurlijk ook het lege nest syndroom
. En dan zit je thuis met een gat in je cv zo groot als de krater van de Vesuvius……… en dat is nu precies waar ik niet voor pleit en waar je de kern van het hele verhaal mist!!
Nee, als ik nu de arbeidsmarkt op zou moeten, kan ik niet meer terug naar mijn oude wereldje. Ik kom uit de reklamebranche en de ontwikkelingen gaan daar zo snel, ik zou weer helemaal onderop moeten beginnen met het halen van doosjes rasterpuntjes.
Maar ik hoef ook niet meer terug. Door mijn vrijwilligerswerk heb ik zoveel nieuwe ervaringen opgedaan, dat ik een heel andere kant ben opgegroeid. Vrijwilligers staan niet stil in hun maatschappelijke ontwikkeling.
En daar komt de maatschappelijke mentaliteit om de hoek steken. Vrijwilligerswerk wordt niet serieus genomen. Ook uit jouw stuk blijkt een wat neerkijken op. Bagetaliseren van. Ik pleit er niet voor om jarenlang thuis op de bank Oprah te kijken, ik heb duidelijk gezegd: benut je talenten en blijf werken aan jezelf. Blijf bouwen aan je cv. Ieder ervaring maakt je tot een vollediger mens. Blijf in contact met de maatschappij, vervreemd je er niet van.
En dan is de maatschappij aan zet. Is de maatschappij echt zo gericht op de vrije keus zoals zij altijd beweert? Mogen mensen echt hun eigen keuzes maken? Word je als vrijwilliger net zo serieus (of wellicht zelfs serieuzer?) genomen als iemand die er in zijn betaalde loopbaan misschien wel de kantjes vanaf loopt? Vrijwilligerswerk is niet vrijblijvend, je gaat net zo goed een commitment aan als wanneer je een arbeidscontract tekent. Een arbeidscontract is administratief, daar kun je vanaf via allerlei regeltjes en procedures. Een vrijwilligers’contract’ is emotioneel, de morele verplichting (vooral naar jezelf) is hoog, je stapt niet zo makkelijk op.
Laat de maatschappij nu eens echt kiezen voor de vrije keus!