Het is aardig om in een ChristenUnie Masterclass een ervaren ex-SP-er te ontmoeten, in HandSchrift te lezen van een overgekomen D66-ster, en in een Fellowsprogramma jongeren te spreken op de grens van CDA en ChristenUnie.

Nu kan het aantal zetels van de ChristenUnie mij nauwelijks boeien; als ik twintig jaar eerder was geboren, had ik vast met evenveel plezier willen werken bij een partij met een, twee of drie zetels. Wat mij wel boeit is de kern, de focus, het haardvuur bij de ChristenUnie waar mensen op afkomen.

Een inspirerende omschrijving van deze ‘focus’ (Latijn voor ‘haard’) is: de Stem. Die hoofdletter is misschien eng, en laat ik daarom meteen mogelijk argwaan daarover proberen voor te zijn: nee, ik zie de woorden of stemmen van onze fractieleden of bestuurders niet als directe uitingen van goddelijke wil of wijsheid. En voor zover ik weet bieden in onderlinge discussies op het Wetenschappelijk Instituut mijn collega’s of ikzelf ook niet tegen elkaar op met dit soort claims.

En toch : die Stem. Een warme stem, een warm welkom,  een hartverwarmend compliment – het doet mij goed; een enkel kil woord, een terloopse sneer kan mijn hart bevriezen. Dat effect zal niemand verklaren in termen van de betrokken fysische trillingen bij mijn trommelvlies en chemicaliën in mijn hersenen – hoe die ook meespelen. Iedereen voelt aan dat iemands stem of wat een ander zegt, mij raakt om wie hij of zij is, om wie ik ben, vanwege onze levensgeschiedenissen, hoe we persoonlijk gevormd zijn. En elk woord, ook de toon van wie mij aanspreekt, draagt bij aan verdere vorming.

De Vereniging tegen de Kwakzalverij zal allergisch reageren op claims dat ergens iets uit niets ontstaan zou zijn. Verrassend genoeg is die allergie stukken minder wanneer het gaat over de claim dat iets persoonlijks uit iets niet-persoonlijks is ontstaan. Zelfs onder wetenschappers en journalisten heeft kritische zin blijkbaar een grens als iemand ongewild bij een ‘traditionele visie’ uitkomt. Zoals mensen die de Stemwijzer invullen en tot hun schrik bij de ChristenUnie uitkomen. Of mensen die bij zo’n ‘conservatieve’ partij het hameren op duurzaamheid niet kunnen plaatsen. Alsof Schepper en schepping niet meteen in beeld komen in het eerste van de Twaalf Artikelen en de geloofsbelijdenis van Nicea (die vrijwel alle christenen be-amen).

Welnu: hier klinkt de focus van de ChristenUnie, het warme, kabbelende, zacht knappende geluid van de vlammen van een open haard. In deze wereld klinkt de Stem van een persoonlijke God. Dat kan je opvallen, ook als je via de media of je ouders nauwelijks iets persoonlijks over Jezus Christus gehoord hebt. God: Vader van het leven, van persoonlijk leven. Tussen een schrille kakofonie aan tegenstemmen door, ook wrede woorden en gebeurtenissen, zie  je soms een zonsondergang, een herfstblad, een spinnenweb – en de frisse ogen van een kind met de wind nog in de haren. Hoe reageer je? Waarom zou je zien en stem geven aan wat ‘mooi’ is? Waarom, als onpersoonlijke koolwaterstofmachines onder elkaar? Voel je een soort dankbaarheid; ben je even stil, geraakt?

Moet de overheid deze visie verspreiden? Nee. Maar de ChristenUnie als partij wel: namens een achterban en richting diezelfde achterban; en ook richting mogelijke kiezers, twijfelaars en iedereen die wel eens onafhankelijk wil nadenken over deze wereld en het leven. Die zich niet laat bedwelmen door doorsnee kranten of TV, opium van het volk, maar wel eens iets verrassends wil lezen of zien (zoals die film over Lord Longford, ooit bij de VPRO). Die nog eens na durft denken of opa en oma echt zo’n eng of bizar geloof hadden.

Schrikt dergelijke Bijbelse taal potentiële kiezers af? Ik geloof er niets van. In een onpersoonlijke, verstedelijkte maatschappij met grof taalgeweld in het parlement hebben mensen alleen maar sterker behoefte aan mensen die te midden van alle procedures en politieke belangen mens blijven. Zelfs als ze het onderling ook niet overal over eens zijn.

De ChristenUnie wil Stemgedrag bevorderen.